Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen

Veel te weinig realiseren we ons dat lang niet iedereen gemakkelijk mee kan komen in onze samenleving waarin hard werken en goed en veel presteren tot een norm is verheven. Dat velen die norm niet kunnen halen werd deze maand (november 2017) duidelijk uit het onderzoek dat het RIVM in opdracht van de Hersenstichting had gedaan. Uit de cijfers blijkt dat een op de vier Nederlanders te maken heeft met een hersenaandoening. Dat betekent 25 procent van de Nederlanders; totaal 3,8 miljoen mensen. Als we ons realiseren dat sommige hersenaandoeningen niet direct aan het licht komen, of dat sommige mensen met een hersenaandoening niet staan geregistreerd bij hun huisarts, kan het aantal Nederlanders met een hersenaandoening groter zijn dan de cijfers nu laten zien. Een op de vijf sterfgevallen is het gevolg van een hersenaandoening. Een beroerte is een van de belangrijkste oorzaken van sterfte. Continue reading “Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen”

Advertenties

De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk

Naar aanleiding van een reactie op mijn artikel Zelfredzaamheid als toverwoord, werd ik nieuwsgierig naar de economische waarde van mantelzorg. Wat draagt onbetaalde zorg aan langdurig zieken, bij aan de Nederlandse economie. Met andere woorden, wat houdt de samenleving – of de overheid – over aan het aantal verrichte uren mantelzorg. Kortom: hoe waardevol is het werk van mantelzorgers. Continue reading “De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk”

Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen

Op de vraag of volledig herstel na een beroerte mogelijk is, zijn net zo veel antwoorden mogelijk als er getroffenen zijn. Geen twee getroffenen zijn gelijk. Hun vorderingen in herstel naast elkaar leggen is als het vergelijken van appels met peren. Continue reading “Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen”

Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen

Binnenkort wordt in onze beurt een AED geplaatst, zo’n kastje waarmee zogenaamde burgerhulpverleners levensreddende acties kunnen uitvoeren, wanneer iemand in mijn straat of wijk een hartstilstand krijgt. Na het bellen van 112 komen volgens de brief die ik van mijn gemeente ontving, twee groepen burgers uit de buurt in actie. Een groep rent direct naar het slachtoffer, de andere groep rent naar de reanimatieapparatuur om die vervolgens bij het slachtoffer te brengen. De hulpverleners kunnen in actie komen nog voordat de ziekenwagen is gearriveerd. Immers, iedere minuut telt. Continue reading “Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen”

Normaal doen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg – Column

‘Doe normaal. Anders ga je maar weg.’ Zo luidt de boodschap die onze premier Rutte deze week in een paginagrote advertentie uitdroeg [januari 2017]. Geen idee tegen wie hij het had, want hij sprak alle inwoners van Nederland aan op hun verantwoordelijkheid om een beetje normaal te doen. Het is een vreemde boodschap die mij diep raakt, zo niet kwetst. Want wat is nou precies normaal? Is er wel een norm gesteld waaraan je kunt afmeten of je zelf normaal bent? Of je je normaal gedraagt? Als die norm er is, wie heeft die dan ingesteld? Als ik er niet aan kan voldoen, moet ik dan vertrekken? Waarheen? Continue reading “Normaal doen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg – Column”

Is mantelzorg niet gewoon net zoiets als betaald werk?

Daags voor de Dag van de Mantelzorg 2016 presenteerde de vakbond FNV een rapport naar aanleiding van onderzoek naar mantelzorg en werk. Uit dat rapport kwam naar voren dat mensen die mantelzorg en werk combineren gemiddeld minder uren zorg bieden dan andere mantelzorgers. Continue reading “Is mantelzorg niet gewoon net zoiets als betaald werk?”