Zorgsysteem loopt vast in bureaucratie en overbelaste mantelzorgers

door Jet van Swieten

Sinds de invoering van het nieuwe zorgsysteem, waarbij de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), Wet langdurige zorg (Wlz) en Zorgverzekeringswet (Zvw) op de schop zijn gegaan, wordt steeds duidelijker dat de zorg is vastgelopen in een woud van bureaucratie en is gebaseerd op aannames die in de praktijk anders blijken uit te pakken. Zo loopt het bijvoorbeeld bij Jeugdzorg totaal niet goed, waardoor kinderen te lang op noodzakelijke hulp moeten wachten. De zorg moet opnieuw op de schop.
Onlangs trokken drie Brabantse ouderenbonden met een brandbrief aan de bel over wat zij bestempelen als een ‘systeeminfarct’ rond huisvesting en zorg voor ouderen. Het Eindhovens Dagblad berichtte hierover. Continue reading “Zorgsysteem loopt vast in bureaucratie en overbelaste mantelzorgers”

Advertenties

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”

Beroep op zelfredzaamheid niet in orde – pleidooi voor menswaardigheid

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Daarin is weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Continue reading “Beroep op zelfredzaamheid niet in orde – pleidooi voor menswaardigheid”

Open brief Hugo Borst aanklacht tegen bureaucratie in de zorg

Bureaucratie in de zorg blijft de gemoederen bezighouden. Veel kostbare tijd zijn medewerkers in de zorg nu kwijt met het invullen van allerhande formulieren en papieren omwille van de illusie dat de kwaliteit van de zorg meetbaar kan zijn. De vraag is of een schriftelijke neerslag van wat op de werkvloer is voorgevallen wel voldoet als bewijs voor geleverde kwaliteit. Continue reading “Open brief Hugo Borst aanklacht tegen bureaucratie in de zorg”

Ondersteuning mantelzorg meer dan noodzakelijk

Dat goede ondersteuning van mantelzorg meer dan noodzakelijk is, blijkt steeds opnieuw. De afgelopen dagen kreeg ik een paar berichtjes onder ogen die tonen hoe uitvoering van beleid rond de gezondheidszorg ervoor verantwoordelijk is dat de druk op mantelzorgers steeds groter wordt. Continue reading “Ondersteuning mantelzorg meer dan noodzakelijk”

Leren van eigen fouten – vergeet het maar

Van je eigen fouten leren? Mensen met cognitieve beperkingen, bijvoorbeeld als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel, kunnen dat wel vergeten. De neuropsycholoog Dirk Bertens deed er onderzoek naar. In zijn promotieonderzoek toont hij aan dat de leerstrategie om fouten te voorkómen bij mensen met geheugenproblemen beter werkt, het zogenaamde ‘foutloos leren’. Continue reading “Leren van eigen fouten – vergeet het maar”