Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf

Denken dat het allemaal wel meevalt. Veronderstellen dat het bij een ander altijd ernstiger is. Dat is een van de valkuilen waarin je als partner van iemand die te maken heeft met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel gemakkelijk terecht kunt komen. Natuurlijk, we vergelijken allemaal ons leven met dat van een ander en we maken dan allemaal een balans op. En natuurlijk, er zijn altijd ergere dingen als je om je heen kijkt. Relativeren zit ons in het bloed. Toch is het in een omgeving waarin NAH een rol speelt niet erg handig je eigen leven te vergelijken met dat van lotgenoten. In de eerste plaats pakt het hersenletsel bij iedere NAH’er anders uit. Ten tweede speelt je eigen aard een rol bij de manier waarop jij reageert op het hersenletsel van je partner. Neem jezelf gerust serieus. Continue reading “Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf”

Advertenties

Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”

De troost van de filosofie – leestip bij verdriet

In het leven bestaan nog altijd vele onderwerpen waarop een taboe rust. Erover praten doe je niet zomaar. Misschien is het in kleine kring mogelijk om te spreken over bepaalde gevoelens waarmee je rondloopt. In het openbaar lijkt het erop dat je je er maar beter niet aan kunt wagen. Verdriet, ziekte, intimiteit, angst, verveling, sociale status en de dood; je kunt je er in gezelschap niet aan wagen. Ook al behoort dit soort onderwerpen onlosmakelijk bij het leven, gesprekspartners zullen ze vaak snel afdoen. Continue reading “De troost van de filosofie – leestip bij verdriet”

Voor emoties bij rouw om NAH’er schieten woorden tekort – Gecompliceerde rouw – Column

Er was meteen herkenning bij het lezen van de gastcolumn van Nelleke Wiersma, die eerder op dit weblog verscheen. Zij schreef over de gecompliceerde rouw die zij ervaart als partner van iemand die een beroerte heeft meegemaakt. Zij kon een vergelijking trekken met de rouw die zij meemaakte na de dood van haar man. In de gastcolumn vertelt ze dat ze daar beter mee om kon gaan. Rouwen om het verlies van een partner van wie de persoonlijkheid is veranderd noemt zij een rouwproces zonder afscheid. Continue reading “Voor emoties bij rouw om NAH’er schieten woorden tekort – Gecompliceerde rouw – Column”

Rouw na NAH ingewikkeld – rouwproces zonder afscheid

Gastcolumn door Nelleke Wiersma

Ruim twee jaar geleden veranderde mijn leven van de een op de andere dag volledig. Mijn (ex-)partner met wie ik vier jaar een LAT-relatie had, kreeg een hersenbloeding met daaropvolgend een zware operatie. Er is uiteraard nooit een goed moment voor zo’n heftige gebeurtenis, echter bij ons gebeurde dit in een periode dat onze relatie moeizaam verliep. Ik twijfelde of ik verder kon en wilde. Pas veel later ontdekte ik de werkelijke impact en gevolgen hiervan. Continue reading “Rouw na NAH ingewikkeld – rouwproces zonder afscheid”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 131

Het was tijdens een etentje bij de Chinees. De moeder trakteerde om een periode van rouw af te sluiten na de dood van de vader. Ik zat er, onderuitgezakt na een geopereerde buik. Mijn lief zat er, zijn doodzieke broer en de andere broer, plus alle aanhang: vrouwen, kinderen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 131”