Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 220 

door Jet van Swieten

In de loop der jaren heeft de kalender een andere betekenis gekregen. De dagen staan in een zekere volgorde, de seizoenen volgen hun natuurlijke loop. De nummering is alleen van belang als de agenda aangeeft dat erop gelet moet worden. De namen van dagen, de namen van maanden vormen een aaneengeregen ketting waaraan de uitzonderingen als kleine parels het sieraad vormen. Een verjaardag, een geboortedag, een tripje als museumbezoek en zo. Voor de rest is er de eenvormigheid die hij en ik invullen met hoogte- en dieptepunten, al naar gelang het zich voordoet. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 220 “

Advertenties

Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder

door Jet van Swieten

Prikkels, we zijn ons er meestal niet zo van bewust. Toch zijn ze overal om ons heen. Dagelijks komen ze in grote hoeveelheden bij ons binnenvallen. Soms alleen, maar meestal met meerdere tegelijk. Er is geen ontkomen aan. Geuren, geluiden, beelden, sensaties, smaken, ze dwingen ons te reageren. Soms reageer je onmerkbaar, op andere momenten is een reactie overduidelijk. Wie kent niet dat gevoel dat je ineens het ritme van je pas verandert op de maat van de achtergrondmuziek in een winkelcentrum? Het kost moeite je eigen ritme terug te vinden. Omdat alle prikkels door je hersenen gaan en worden omgezet in een reactie, kost dit energie. Winkelen is niet voor niets een vermoeiende bezigheid. Is het mogelijk aanpassingen te bedenken die helpen het aantal prikkels in de openbare ruimte te verminderen om die beter toegankelijk te maken voor mensen die moeite hebben die prikkels te verwerken?

Continue reading “Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215

door Jet van Swieten

Dat de winter weer voorbij is – ijs en kou voor een paar seizoenen opgeborgen – dat de zonnestralen aangenaam warmbloedig het groen de grond uit lonken; bloemen openbarsten, net als vogelkelen in gezang; het komt troostrijk vriendelijk bij mij binnen. Dit is wat nu nodig is. Het levert mij de energie die ik lang vervlogen achtte. Een winter lang dit vooruitzicht en vandaag is het er, zonder mankeren. Een blauwe lucht ook; wolken drijven nergens meer voorbij. De zon is gul met zijn troost. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215”

Accepteren? Nou nee – Opnieuw leren leven met het avontuur dat NAH heet

door Jet van Swieten

Of het op toeval berust of niet, steeds vaker kom ik artikelen tegen of recensies van boeken die gaan over de verdrietige kant van het leven. Ze gaan over ziekte, verlies en rouw. Ze gaan over de kant van het leven die we allemaal graag zouden willen wegstoppen. We hebben er nooit mee om leren gaan, met de emoties waarmee verlies nou eenmaal gepaard gaat. Dat maakt ons eigenlijk ongeschikt voor rouw. We kunnen het niet handelen en lopen er het liefst voor weg. En dat terwijl partners – mantelzorgers – van iemand die te maken heeft met de beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel, er met onze neus bovenop staan en er maar mee moeten zien te leven. Dit geldt uiteraard ook voor mensen van wie de partner op enige andere manier met de neus op het leven en zijn ellende wordt gedrukt. Continue reading “Accepteren? Nou nee – Opnieuw leren leven met het avontuur dat NAH heet”

Onzichtbare beperkingen na CVA – Ongezien en onbegrepen

door Jet van Swieten

Wanneer je iemand vertelt dat je partner een CVA heeft gehad – een beroerte; herseninfarct of een hersenbloeding – is vrijwel het eerste wat iemand vraagt, hoe hij eruit is gekomen. “Kan hij weer lopen?” Het is een bijna logische vraag, die voortkomt uit het algemene beeld dat iemand die zoiets doormaakt, minstens in coma moet zijn geweest, verlamd is geraakt, aan een rolstoel is gekluisterd, niet meer kan praten en bij zijn dagelijkse verzorging moet worden geholpen. Mensen die op een dergelijke manier de controle over zichzelf verliezen, worden onmiddellijk geholpen. In de eerste plaats om verdere schade zoveel mogelijk te beperken, maar ook om een getroffene te leren zo zelfstandig mogelijk te kunnen functioneren. Continue reading “Onzichtbare beperkingen na CVA – Ongezien en onbegrepen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 184

Regelmatig schrapt hij voor mij een worteltje. Dan komt het heerlijke hapje bij verrassing voor mij op tafel te liggen alsof het uit de lucht komt vallen. Altijd legt hij het neer met de woorden:
– Hier, alsjeblieft, voor jou. Een worteltje.
Blij verrast knaag ik het knapperige stukje voedsel op. Zodra het is weggewerkt, verschijnt een tweede exemplaar voor mijn neus. Dat overigens met evenveel plezier naar binnen gaat. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 184”