Mantelzorg volhouden – tips en tricks voor mantelzorg bij onzichtbare beperkingen NAH

Mantelzorg kan en flink gat slaan in de agenda van degene die voor langere tijd zorg geeft aan een naaste. De zorg kan een hoop tijd opslokken, ook al gaat het soms om kleine taken zoals regelmatig een wasje draaien van een ouder of dagelijks een maaltijd verzorgen. Zeker als daar ook de bureaucratische rompslomp bij komt van aanvragen voor thuishulp, een pgb of een traplift in huis, kan dat flink ingrijpen in het dagelijks leven van de mantelzorger. Als de mantelzorger klaar is en de deur achter zich dichttrekt om naar huis te gaan, blijft de zorgmantel om. Ieder moment kun je een telefoontje verwachten omdat de ouder zich ergens onzeker over voelt of eenzaam is en behoefte heeft aan jouw vertrouwde stem. Mantelzorg is nooit klaar. Continue reading “Mantelzorg volhouden – tips en tricks voor mantelzorg bij onzichtbare beperkingen NAH”

Advertenties

Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”

Dubbelrol in het theater dat Hersenletsel heet – Mantelzorger en partner tegelijk

Het komt regelmatig voor dat ik mijn door niet-aangeboren hersenletsel getroffen partner vermanend moet toespreken. Dat voelt soms alsof je een moeder bent van een kind dat zijn grenzen uitprobeert en daar ver overheen is gegaan. Hij kijkt mij dan met van die grote onschuldige ogen aan en verzekert mij ervan dat hij er niets aan kan doen. De oorzaak van zijn gedrag ligt altijd buiten hemzelf, vaak bij iets of iemand anders. Continue reading “Dubbelrol in het theater dat Hersenletsel heet – Mantelzorger en partner tegelijk”

Zoiets doe je niet – over normen en waarden – Column

Ingebakken normen en waarden, bepaalde leefgewoonten, we laten ze maar moeizaam los. We zijn het nou eenmaal gewend om volgens – meestal ongeschreven – regels te leven. Ze zijn ingegeven door de wetten van het sociaal verband. Hierbij kun je waarden zien als opvattingen over wat we binnen een samenleving of voor onszelf belangrijk vinden. Zorg om het milieu, goed onderwijs, respect voor elkaar en elkaars opvattingen, zorg om elkaar en zorg voor elkaar. Normen kun je zien als opvattingen over gedrag. Ben je beleefd, groet je de mensen op straat, sta je niet met je mobieltje aan je oor terwijl je aan het afrekenen bent… Vul maar aan. Per sociale groep kunnen normen nogal uiteenlopen en soms zelfs dwingend worden opgelegd. Alles wat buiten de groepsnorm valt kan op veroordeling van de groep rekenen. Hoe vaak hoor je niet afkeurend ‘zoiets doe je toch niet’, wanneer iemand in gebreke is gebleven en gedrag vertoont dat ongepast is volgens diezelfde ongeschreven regels. Die woorden appelleren aan het schuld- en schaamtegevoel van de ‘overtreder’. Die heeft iets enorm fout gedaan en zal dat weten ook. Hem wordt vakkundig de maat genomen.  Continue reading “Zoiets doe je niet – over normen en waarden – Column”

Hersenletsel geen beletsel – sociale omgang

De sociale omgang met iemand die hersenletsel heeft opgelopen, kan sterk veranderen. Het letsel hoeft echter geen beletsel te vormen om ontmoetingen met vrienden of familie te hebben. “Kan ik vertellen dat ik een leuke week heb gehad tegen iemand met niet-aangeboren hersenletsel?” Continue reading “Hersenletsel geen beletsel – sociale omgang”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 162

Het is zo’n feest waar je bij wil zijn, al is het maar voor even. Het is groot opgezet, met eten en veel bezoek. Normaal besluiten hij en ik te arriveren aan het begin, wanneer nog niet alle gasten binnen zijn; en weer te verdwijnen als het druk wordt, de stemmen en de muziek in zijn hoofd een brij zijn geworden en het feest hem eigenlijk niets meer biedt dan narigheid. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 162”