Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 207

door Jet van Swieten

Onbetaalbaar; lente op ’t Laantje. De zon schijnt met overtuigingskracht over de rivier en werpt zijn stralen op het schip dat voorbij vaart. Aan de overkant van het water klinkt de baltsroep op uit een troep scholeksters. Ze hebben zin om hun nesten te vullen. Even sta ik stil. Alleen maar luisteren; alleen maar horen hoe zij zich voorbereiden op een zomer vol zorg om jongen in leven te houden; een wissel op later.

Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 207”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 202

In de stad U, op een plek waar een mistroostige wandelroute vanaf het centrale OV-gebeuren richting stadscentrum overgaat in hoopgevende condities, is van met witte kunststof bekleedde panelen een poort gebouwd. Het bouwwerk staat er midden op de stoep, zodat je er als voetganger wel onderdoor moet gaan. Even daarvoor heb ik hoofdschuddend waargenomen hoe de wandelaar vanaf een prachtige voetgangersbrug over het spoor de stad in wordt geleid langs een muur van gestalde fietsen aan de ene kant en een muur van vuil glas en beton aan de andere kant, over een met afval bezaaid trottoir. De stad moest zich schamen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 202”

#13 uitdagingen naar leven met NAH

door Jet van Swieten

Je kunt het een uitdaging noemen, opnieuw te leren leven met een partner met niet-aangeboren hersenletsel als gevolg van een beroerte. Er is heel wat te organiseren, heel wat verdriet te verwerken en veel te aanvaarden. Het woord ‘uitdaging’ lijkt mij een eufemisme. De veranderingen zijn aanleiding voor een fikse worsteling.
Continue reading “#13 uitdagingen naar leven met NAH”

Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2

In het artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1 kwam ter sprake wat er nodig is om iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en zijn partner in de sociale omgang te benaderen. Kun je gewoon iets leuks vertellen over jezelf? Dat je het risico loopt erbij aanwezig te zijn als de getroffene in tranen uitbarst, is natuurlijk vervelend en confronterend. Andere complicaties bij de communicatie te ervaren, is dat evenzeer. Met een beetje goede voorbereiding kom je daar wel uit en kun je een boeiende ontmoeting tegemoet zien. Hoe kun je je op een dergelijk bezoek voorbereiden. Het is handig je goed te realiseren wat de getroffene en de partner doormaken. Waar je het niet weet, kun je hun open vragen stellen. Continue reading “Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2”

Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1

“Kan ik vertellen dat ik een leuke week heb gehad tegen iemand met niet-aangeboren hersenletsel?” Deze vond ik in het lijstje zoektermen waarmee de webpagina van NAH Verborgen Kopzorgen via een van de zoekmachines is gevonden. Een goede vraag. Hier las ik welke twijfel de sociale omgeving heeft wanneer die te maken krijgt met iemand die ‘iets’ heeft met zijn gezondheid, waardoor een ingrijpende verandering in diens leven heeft plaatsgevonden. Wat kun je wel en wat kun je niet zeggen in het bijzijn van iemand met niet-aangeboren hersenletsel en de onzichtbare beperkingen daarbij. Het idee kan zijn dat iemand vreemd reageert; het idee kan zijn dat de partner te veel overneemt; het idee kan zijn dat de getroffene minder begrijpt; het idee kan zijn dat de getroffene de boel in de maling neemt. Wat moet je dan zeggen? En wat kun je nog zeggen? Continue reading “Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1”

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”