NAH-kennisnetwerk start onderzoek naar NAH in de privésfeer

door Jet van Swieten

Omdat niet-aangeboren hersenletsel (NAH) een blijvertje is binnen gezinnen waar dit voorkomt, lijkt het vanzelfsprekend dat de buitenwacht – de sociale kring buiten het gezin, zoals werkgever, school, vrienden, familie, buren etc. – enigszins geïnformeerd raakt over de gevolgen die met niet-aangeboren hersenletsel meekomen. Die gevolgen zijn soms goed te zien, wanneer een getroffene problemen ervaart met lopen of geholpen moet worden bij allerlei dagelijkse handelingen zoals wassen, aankleden en voeden. Continue reading “NAH-kennisnetwerk start onderzoek naar NAH in de privésfeer”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 236

door Jet van Swieten

Hoera! De eerste winkelier is door de bocht. In Sint-Michielgestel heeft een supermarkt zich bereid verklaart eens in de week de winkel een uurtje prikkelarm te houden voor mensen die alle hedendaagse toeters en bellen niet meer kunnen verwerken. De lichten worden gedimd, de stellingen netjes ingeruimd, er staan geen rolcontainers in de gangpaden, de vakkenvullers verdwijnen van de vloer, de muziek gaat uit en de kassa’s piepen een uur lang niet. Zo gemakkelijk is het om ruimte te bieden aan al die mensen voor wie iedere prikkel er een te veel is. Het zou gemakkelijk zijn in een omgeving permanent een aantal prikkels weg te halen maar zo ver zijn de winkeliers nog niet. Trouwens, wie wel. In eigen woonomgeving begint het lawaai ook buitengewone proporties aan te nemen, met alle instrumentarium die nodig is om te klussen of in de tuin te werken. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 236”

Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder

door Jet van Swieten

Prikkels, we zijn ons er meestal niet zo van bewust. Toch zijn ze overal om ons heen. Dagelijks komen ze in grote hoeveelheden bij ons binnenvallen. Soms alleen, maar meestal met meerdere tegelijk. Er is geen ontkomen aan. Geuren, geluiden, beelden, sensaties, smaken, ze dwingen ons te reageren. Soms reageer je onmerkbaar, op andere momenten is een reactie overduidelijk. Wie kent niet dat gevoel dat je ineens het ritme van je pas verandert op de maat van de achtergrondmuziek in een winkelcentrum? Het kost moeite je eigen ritme terug te vinden. Omdat alle prikkels door je hersenen gaan en worden omgezet in een reactie, kost dit energie. Winkelen is niet voor niets een vermoeiende bezigheid. Is het mogelijk aanpassingen te bedenken die helpen het aantal prikkels in de openbare ruimte te verminderen om die beter toegankelijk te maken voor mensen die moeite hebben die prikkels te verwerken?

Continue reading “Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder”

Planning overhoop, hoofd in de knoop

Speciaal voor NAH Verborgen kopzorgen maakte Marc Commandeur onder de titel Leren een mooie gastcolumn. Om het stuk te schrijven trok hij alle registers open. Het resultaat is ernaar. Wat heb ik een ontzag voor de manier waarop dit stuk bij hem tot stand moet zijn gekomen. In de eerste plaats komt zijn passie voor schrijven heel goed naar voren. Daarnaast viel mij de behendigheid op waarmee hij mijn verzoek een gastcolumn te schrijven, ondanks zijn hersenletsel, wist te integreren in zijn programma. Niet vreemd dat hij in de gastcolumn juist dat stukje van zijn leven benoemt. Continue reading “Planning overhoop, hoofd in de knoop”

Leren

Gastcolumn door Marc Commandeur

Na een week hard werken, hou ik ervan een rustig weekend te hebben. Eén, hooguit twee extra activiteiten heb ik dan ingepland naast de vaste huishoudelijke taken. Voor dit weekend was ik vrij zeker dat de geplande gedichtenmiddag op de zaterdag me naast een hoop plezier ook een staartje vermoeidheid zou opleveren. Continue reading “Leren”

Chronische vermoeidheid – de accu blijft leeg

Vertellen over de beperkingen waar wij tegenaan lopen, is als lopen over een weg geplaveid met stoeptegels vol voorspelbare geluiden. Je hoeft maar even op een tegel te staan en er floept een standaard tekst uit. Het zijn van die bekende zinnen die je bijna kunt dromen. Wanneer ik vertel dat mijn door NAH getroffen vriend en echtgenoot chronisch moe is, krijg ik meestal terug: ‘Ik ben ook wel eens moe.’ Continue reading “Chronische vermoeidheid – de accu blijft leeg”