Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #3

Op het weblog Love your life van Kesty vond ik een blog dat helemaal aansluit op de twee vorige afleveringen van Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar. In het artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1 kwam ter sprake wat er nodig is om iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en zijn partner in de sociale omgang te benaderen. Kun je gewoon iets leuks vertellen over jezelf? Het antwoord is ja. In het tweede artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2 vroeg ik me af of je als getroffene en partner wel iets kan en mag zeggen over de beperkingen in je leven, zonder de ander tegen het hoofd te stoten. Natuurlijk is het antwoord ja. Wanneer mensen in het sociaal verkeer belangstelling voor elkaar hebben, dan mag het niet uitmaken of er verdriet is en of er beperkingen zijn. Het getuigt van wederzijds respect elkaars noden en behoeften te vertalen in een manier van omgaan met elkaar, die voor alle partijen bevredigend is. Continue reading “Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #3”

Advertenties

Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2

In het artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1 kwam ter sprake wat er nodig is om iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en zijn partner in de sociale omgang te benaderen. Kun je gewoon iets leuks vertellen over jezelf? Dat je het risico loopt erbij aanwezig te zijn als de getroffene in tranen uitbarst, is natuurlijk vervelend en confronterend. Andere complicaties bij de communicatie te ervaren, is dat evenzeer. Met een beetje goede voorbereiding kom je daar wel uit en kun je een boeiende ontmoeting tegemoet zien. Hoe kun je je op een dergelijk bezoek voorbereiden. Het is handig je goed te realiseren wat de getroffene en de partner doormaken. Waar je het niet weet, kun je hun open vragen stellen. Continue reading “Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2”

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”

Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen

Veel te weinig realiseren we ons dat lang niet iedereen gemakkelijk mee kan komen in onze samenleving waarin hard werken en goed en veel presteren tot een norm is verheven. Dat velen die norm niet kunnen halen werd deze maand (november 2017) duidelijk uit het onderzoek dat het RIVM in opdracht van de Hersenstichting had gedaan. Uit de cijfers blijkt dat een op de vier Nederlanders te maken heeft met een hersenaandoening. Dat betekent 25 procent van de Nederlanders; totaal 3,8 miljoen mensen. Als we ons realiseren dat sommige hersenaandoeningen niet direct aan het licht komen, of dat sommige mensen met een hersenaandoening niet staan geregistreerd bij hun huisarts, kan het aantal Nederlanders met een hersenaandoening groter zijn dan de cijfers nu laten zien. Een op de vijf sterfgevallen is het gevolg van een hersenaandoening. Een beroerte is een van de belangrijkste oorzaken van sterfte. Continue reading “Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen”

Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog

Gastblog door Marlies Phielix

Hij is er weer. De droom. Ongeveer twee keer per maand het afgelopen jaar droom ik steeds dezelfde droom. De omgeving is soms anders maar de vorm is altijd het zelfde. We zijn verhuisd, ons gezin. Mijn partner en levensgezel heeft zomaar ineens een nieuw huis gekocht en we verhuizen daarheen met onze twee nog thuiswonende kinderen. Als we er eenmaal zijn, in ons nieuwe huis, is er van alles mis. Zo was het vannacht een heel klein huis: half huis, half tent. Er was een piepklein keukentje, zonder bergruimte. Eigenlijk geen keuken te noemen maar gewoon een losse kookpit. “Hoe kan ik hier nou koken voor een heel gezin?!” vraag ik hem. Volgens hem is dat helemaal geen probleem. Continue reading “Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog”

Een wake-up call voor mantelzorg – Column

Mantelzorg; daar had ik wel een beeld bij. In mijn directe omgeving was het in het verleden niet zo heel erg nodig. Mantelzorg strekte bij ons niet verder dan de pannetjes soep die naar mijn zieke grootvader gingen en de boodschapjes die daar op volgden. En de alarmbel die mijn vader voor de benedenbuurman had geïnstalleerd. De oude man kreeg een knop naast zijn bed die via een draadje buitenom verbonden was met een bel bij ons in de woonkamer. Hij mocht dag en nacht bellen als hij in nood was. En ja, die bel rinkelde wel eens, ook in de nacht. Maar om zoiets nou als mantelzorg te betitelen! Wat er achter de schermen gebeurde, ging aan mij voorbij. Continue reading “Een wake-up call voor mantelzorg – Column”