Een andere kijk op teleurstelling – neem eens een andere route

De meeste mensen worden gelukkig als ze ouder worden, omdat ze beter hebben leren omgaan met hun teleurstellingen.

Deze regel van André Klukhuhn las ik in zijn boek Over de grenzen van de rede. Ik schreef de regel op omdat het wel goed voelde. Teleurstellingen zijn van alle tijden. Op termijn heeft iedereen zijn eigen teleurstelling wel te verwerken gehad. Continue reading “Een andere kijk op teleurstelling – neem eens een andere route”

Advertenties

Van participatiesamenleving naar wederkerigheid – meer visie op NAH gewenst

door Jet van Swieten

Wederkerigheid is het nieuwe woord waarmee bevlogen beleidsmakers de participatiemaatschappij een stapje verder willen brengen om zo de problemen van de toekomst te lijf te kunnen gaan. Uitgangspunt is de almaar duurder wordende zorg en tegelijkertijd het afnemen van het aantal werknemers in de zorg als gevolg van een schaarste aan zorgprofessionals. Als het aan Klaus Boonstra ligt, ‘moeten we het echt zelf doen,’ zo concludeert hij volgens de Leeuwarder Courant van 23 juni 2018 tijdens het Congres Fryslân giet fierder in Leeuwarden in de hoedanigheid van projectleider van een twee jaar durend onderzoek naar de zorg in Friesland. ‘Dit lossen we nooit alleen met de arbeidsmarkt op.’

Continue reading “Van participatiesamenleving naar wederkerigheid – meer visie op NAH gewenst”

Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column

door Jet van Swieten

Het proces van partner naar mantelzorger voor je partner – of van zoon/dochter naar mantelzorger voor je ouder – is in de meeste gevallen niet een waarvan je je direct bewust bent. Misschien zijn er uitzonderingen. Er zijn mensen die direct begrijpen dat zij aan het begin staan van een langdurige tijd, geld en energie rovende klus en hebben de tegenwoordigheid van geest direct maatregelen te nemen om de mantelzorg zo te organiseren dat zijzelf ontlast worden en rekening houden met het leven dat zij leiden, inclusief baan. Nog voordat het sociale netwerk uit elkaar dreigt te vallen zien zij de mogelijkheid mensen uit de omgeving in stelling te brengen om samen de klus te klaren. Dit is het ideale beeld dat voor ogen moet hebben gestaan bij de beleidsmakers, toen zij de participatiesamenleving in elkaar zetten. Continue reading “Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column”

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”

Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Sterker nog, alle mensen die om een of andere reden bescherming nodig hebben omdat ze zelf beperkingen ervaren in het dagelijks leven, worden aangezet tot zelfredzaamheid. De overheid treedt steeds verder terug en spoort eenieder aan zelf de verantwoordelijkheid op te pakken. Zelfs in de zorg worden cliënten begeleid naar een zelfredzame burger. Er is zodoende weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Zo zien we de beschermde werkomgeving voor mensen die dat nodig hebben, verdwijnen. Daarvoor in de plaats komen reguliere banen en mogen werkgevers deze groep straks minder dan het minimum loon uitbetalen. Continue reading “Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af”

De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk

Naar aanleiding van een reactie op mijn artikel Zelfredzaamheid als toverwoord, werd ik nieuwsgierig naar de economische waarde van mantelzorg. Wat draagt onbetaalde zorg aan langdurig zieken, bij aan de Nederlandse economie. Met andere woorden, wat houdt de samenleving – of de overheid – over aan het aantal verrichte uren mantelzorg. Kortom: hoe waardevol is het werk van mantelzorgers. Continue reading “De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk”