Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column

door Jet van Swieten

Het proces van partner naar mantelzorger voor je partner – of van zoon/dochter naar mantelzorger voor je ouder – is in de meeste gevallen niet een waarvan je je direct bewust bent. Misschien zijn er uitzonderingen. Er zijn mensen die direct begrijpen dat zij aan het begin staan van een langdurige tijd, geld en energie rovende klus en hebben de tegenwoordigheid van geest direct maatregelen te nemen om de mantelzorg zo te organiseren dat zijzelf ontlast worden en rekening houden met het leven dat zij leiden, inclusief baan. Nog voordat het sociale netwerk uit elkaar dreigt te vallen zien zij de mogelijkheid mensen uit de omgeving in stelling te brengen om samen de klus te klaren. Dit is het ideale beeld dat voor ogen moet hebben gestaan bij de beleidsmakers, toen zij de participatiesamenleving in elkaar zetten. Continue reading “Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column”

Advertenties

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”

Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Sterker nog, alle mensen die om een of andere reden bescherming nodig hebben omdat ze zelf beperkingen ervaren in het dagelijks leven, worden aangezet tot zelfredzaamheid. De overheid treedt steeds verder terug en spoort eenieder aan zelf de verantwoordelijkheid op te pakken. Zelfs in de zorg worden cliënten begeleid naar een zelfredzame burger. Er is zodoende weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Zo zien we de beschermde werkomgeving voor mensen die dat nodig hebben, verdwijnen. Daarvoor in de plaats komen reguliere banen en mogen werkgevers deze groep straks minder dan het minimum loon uitbetalen. Continue reading “Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af”

De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk

Naar aanleiding van een reactie op mijn artikel Zelfredzaamheid als toverwoord, werd ik nieuwsgierig naar de economische waarde van mantelzorg. Wat draagt onbetaalde zorg aan langdurig zieken, bij aan de Nederlandse economie. Met andere woorden, wat houdt de samenleving – of de overheid – over aan het aantal verrichte uren mantelzorg. Kortom: hoe waardevol is het werk van mantelzorgers. Continue reading “De waarde van mantelzorg – de economie van liefdewerk”

Gastblog – Mijn reis naar een nieuw leven

Stephanie van Schie

Beton is hard

Op de eerste mooie lentedag van het jaar, besloot ik om, nadat ik een hele dag op kantoor had gezeten, eerst naar mijn paard te gaan en wat buitenlucht op te snuiven. De laatste zonnestralen van die dag schenen op mijn gezicht en voor even was alles vergeten. De belofte van voorjaar hing in de lucht en maakte het leven mooi. Een stalgenoot had die dag haar paard moeten laten inslapen en ik voelde nog meer dankbaarheid dan anders dat ik mijn maatje nog had. Ik besloot hem uit de wei te halen, op zijn rug te klimmen en naar stal te rijden. Gewoon om even te genieten. Het idee was leuk, de uitvoering ging mis. Ik was er met mijn aandacht niet bij, mijn paard had trek in het eten wat in het verschiet lag en was dus ook met zijn aandacht elders. Terwijl ik op zijn rug klom zette hij een stap naar voren en ik landde iets te ver naar achteren op zijn rug. Dat voelde vreemd voor hem en wat vreemd is, is eng. Hij rende een paar stappen waardoor ik helemaal uit balans raakte en hij alles nog enger vond. Hij zette het op een rennen. Boem, daar lag ik. Mijn hoofd ving de klap op. Continue reading “Gastblog – Mijn reis naar een nieuw leven”

Beroep op zelfredzaamheid niet in orde – pleidooi voor menswaardigheid

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Daarin is weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Continue reading “Beroep op zelfredzaamheid niet in orde – pleidooi voor menswaardigheid”