Top Gear en niet-aangeboren hersenletsel – veilig op weg

Vandaag kon mijn vriend en echtgenoot een aanrijding ternauwernood voorkomen. Over het algemeen zorgt zijn niet-aangeboren hersenletsel ervoor dat informatieverwerking niet zijn sterkste kant is. Dat levert hem moeite op tijdens een korte autorit bij punten waar veel informatie tegelijkertijd moet leiden tot het kiezen van de juiste weghelft, de juiste richting, of de juiste snelheid – dubbele rotondes bijvoorbeeld, of een drukke kruising in een stad; dit op plekken waar hij de weg niet kent. Het rijden zelf gaat hem voortvarend af, zolang hij op een bekende weg zit. Deze morgen reageerde hij meteen toen een maniak in sportwagen snel en plotseling linksaf wilde slaan, over de weghelft heen waar wij reden. Met een ruk trapte mijn getroffene op de rem en stond de auto stil. Zelden zo’n timide blik gezien als die van deze van bravoure doortrokken snelheidsduivel. (Het zal hem leren.) Continue reading “Top Gear en niet-aangeboren hersenletsel – veilig op weg”

Advertenties

Is het mogelijk het oude verwachtingspatroon te doorbreken?

Nu het negen jaar geleden is dat mijn vriend en echtgenoot voor een tweede keer werd getroffen door een herseninfarct is de vraag gerechtvaardigd of het mogelijk is het oude verwachtingspatroon te doorbreken dat ten aanzien van zijn functioneren nog steeds leeft bij sommige mensen binnen onze sociale omgeving. De meesten zijn in staat gebleken om in ieder geval open te staan voor de veranderingen die zich in ons leven hebben voorgedaan en te luisteren naar eventuele aanvullende informatie. Uitleg is nogal eens nodig wanneer zijn capaciteiten worden overschat. Hij komt gemakkelijk over als iemand die wel voor zichzelf kan zorgen. Dat zijn onzichtbare beperkingen zijn functioneren in de weg zitten, is niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid. Fijn als hij dan de ruimte krijgt te vertellen hoe het werkelijk zit; wat mensen wel en niet van hem mogen verwachten. Continue reading “Is het mogelijk het oude verwachtingspatroon te doorbreken?”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 180

Mijn notitieboekjes zijn het toonbeeld van systematiek. Invallen komen op de linkerpagina, aanvullingen, extra notities en andere aanwijzingen krijgen rechts een plek. Voorzien van pijlen, vindplaatsen en paginanummers, kan ik er – hopelijk – mee aan de slag. De schrijfsels en notities zijn tenslotte alleen voor mij bedoeld. Niemand heeft iets aan een notitie als ‘Hindelooper tegeltjes met cirkels’. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 180”

Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf

Denken dat het allemaal wel meevalt. Veronderstellen dat het bij een ander altijd ernstiger is. Dat is een van de valkuilen waarin je als partner van iemand die te maken heeft met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel gemakkelijk terecht kunt komen. Natuurlijk, we vergelijken allemaal ons leven met dat van een ander en we maken dan allemaal een balans op. En natuurlijk, er zijn altijd ergere dingen als je om je heen kijkt. Relativeren zit ons in het bloed. Toch is het in een omgeving waarin NAH een rol speelt niet erg handig je eigen leven te vergelijken met dat van lotgenoten. In de eerste plaats pakt het hersenletsel bij iedere NAH’er anders uit. Ten tweede speelt je eigen aard een rol bij de manier waarop jij reageert op het hersenletsel van je partner. Neem jezelf gerust serieus. Continue reading “Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 179

De klus waaraan ik ben begonnen, wil niet vlotten. Het komt niet af of ik kan de moed niet opbrengen het af te ronden. Of het is het boek dat ik aan het lezen ben. Drie keer lees ik dezelfde alinea en nog komt het niet binnen. Het is een bijna dagelijks terugkerende ergernis. Het gevoel dat mijn aandacht me uit de handen vloeit en wegstroomt op de golven van de dagelijkse gebeurtenissen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 179”

Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”