Veel reacties na verschijnen boek over leven met NAH – Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe

door Jet van Swieten

Veel mooie reacties mocht ik ontvangen na het verschijnen van mijn boek Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe en de krantenartikelen, zoals in De Molenkruier en AD/UN, die daarop volgden. In het boek heb ik situaties opgetekend uit een leven naast een partner met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en de onzichtbare beperkingen als gevolg daarvan. Een van de eerste reacties kwam van een geriatrisch wijkverpleegkundige. Zij nam het boek in haar handen en riep direct: “Wat een toepasselijke titel.” Voor mij een mooi compliment. Vooral mooi omdat haar woorden mij bevestigden dat partner zijn van iemand met niet-aangeboren hersenletsel ook betekent je partner kwijt te zijn geraakt; levend verlies. Continue reading “Veel reacties na verschijnen boek over leven met NAH – Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe”

Advertenties

Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder

door Jet van Swieten

Prikkels, we zijn ons er meestal niet zo van bewust. Toch zijn ze overal om ons heen. Dagelijks komen ze in grote hoeveelheden bij ons binnenvallen. Soms alleen, maar meestal met meerdere tegelijk. Er is geen ontkomen aan. Geuren, geluiden, beelden, sensaties, smaken, ze dwingen ons te reageren. Soms reageer je onmerkbaar, op andere momenten is een reactie overduidelijk. Wie kent niet dat gevoel dat je ineens het ritme van je pas verandert op de maat van de achtergrondmuziek in een winkelcentrum? Het kost moeite je eigen ritme terug te vinden. Omdat alle prikkels door je hersenen gaan en worden omgezet in een reactie, kost dit energie. Winkelen is niet voor niets een vermoeiende bezigheid. Is het mogelijk aanpassingen te bedenken die helpen het aantal prikkels in de openbare ruimte te verminderen om die beter toegankelijk te maken voor mensen die moeite hebben die prikkels te verwerken?

Continue reading “Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215

door Jet van Swieten

Dat de winter weer voorbij is – ijs en kou voor een paar seizoenen opgeborgen – dat de zonnestralen aangenaam warmbloedig het groen de grond uit lonken; bloemen openbarsten, net als vogelkelen in gezang; het komt troostrijk vriendelijk bij mij binnen. Dit is wat nu nodig is. Het levert mij de energie die ik lang vervlogen achtte. Een winter lang dit vooruitzicht en vandaag is het er, zonder mankeren. Een blauwe lucht ook; wolken drijven nergens meer voorbij. De zon is gul met zijn troost. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215”

Niet zichtbaar, toch beperkend – NAH en functioneren in de praktijk

door Jet van Swieten

Stel, iemand in een rolstoel vraagt je hem dat ene pak yoghurt aan te geven. Hij kan er net niet bij. Waarschijnlijk twijfel je geen moment en helpt hem aan dat pak yoghurt. Omdat je vandaag toch in een behulpzame bui bent, vraag je misschien zelfs of er nog iets is waarmee je kunt helpen. Misschien wil hij nog wel meer zuivelproducten aanschaffen die voor hem te hoog in het schap liggen. De beloning die je krijgt voor je hulp is het blijde gezicht dat je vanuit de rolstoel aankijkt. Daarna ga je verder met je eigen boodschap, verheugd dat je iemand hebt kunnen helpen. Maar ook verheugd met dat moment van contact.

Continue reading “Niet zichtbaar, toch beperkend – NAH en functioneren in de praktijk”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 214

door Jet van Swieten

Over zijn vergeetachtigheid en zijn geautomatiseerde handelingen valt iedere keer wel weer iets nieuws te vertellen. Over de avonturen die hij en ik samen beleven met de biscuitrol die weer eens in de koelkast terecht is gekomen, kun je flinke bomen opzetten.
– Dat gebeurt mij ook wel eens, is zo’n reactie.
Let daarbij op het woordje ‘eens’, waarmee de hardnekkigheid van de handeling van mijn lief ineens een onsje lichter wordt bevonden. Plaats dit soort incidenten in een reeks van recidive handelingen en je hebt het probleem uiteindelijk misschien dan toch te pakken. De oplossing niet. Het overkomt iedereen die wel eens de kroontjes van de aardbeien scheidt. De aardbeien belanden als vanzelf uiteindelijk bij het kroontjesafval. Wanneer het opbergen van een zojuist betaald parkeerkaartje in de parkeergarage nog voor de slagboom blijkt opgeborgen bij de boodschappen in de kofferbak, begin je misschien het onpraktische ervan in te zien. Het houdt niet op.

Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 214”

Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column

door Jet van Swieten

Het proces van partner naar mantelzorger voor je partner – of van zoon/dochter naar mantelzorger voor je ouder – is in de meeste gevallen niet een waarvan je je direct bewust bent. Misschien zijn er uitzonderingen. Er zijn mensen die direct begrijpen dat zij aan het begin staan van een langdurige tijd, geld en energie rovende klus en hebben de tegenwoordigheid van geest direct maatregelen te nemen om de mantelzorg zo te organiseren dat zijzelf ontlast worden en rekening houden met het leven dat zij leiden, inclusief baan. Nog voordat het sociale netwerk uit elkaar dreigt te vallen zien zij de mogelijkheid mensen uit de omgeving in stelling te brengen om samen de klus te klaren. Dit is het ideale beeld dat voor ogen moet hebben gestaan bij de beleidsmakers, toen zij de participatiesamenleving in elkaar zetten. Continue reading “Sluipend de mantelzorg ingezogen – Een bewustwordingsproces – Column”