Een partner met niet-aangeboren hersenletsel – keihard werken

In het artikel NAH – Hoe zit het met het welzijn van de partner? besprak ik de uitkomst van twee onderzoeken naar het welzijn van partners van mensen die zijn getroffen door een beroerte. Uit de onderzoeken kwam naar voren dat de partner van een getroffene fysiek, mentaal maar ook wat betreft algemeen welbevinden, na zeven jaar nog steeds laag scoort. Die score gaat onmiddellijk verder omlaag als de getroffene achteruit gaat. Het is zelfs zo dat naarmate de tijd verstrijkt, de klachten bij de partners toenemen. De sociale steun is na verloop van tijd verminderd en er is een blijvend verstoord evenwicht in de relatie met de getroffen partner. Alle reden dus waarom het welzijn van de partner, zowel fysiek als mentaal, achterop raakt. Continue reading “Een partner met niet-aangeboren hersenletsel – keihard werken”

Advertenties

Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #3

Op het weblog Love your life van Kesty vond ik een blog dat helemaal aansluit op de twee vorige afleveringen van Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar. In het artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #1 kwam ter sprake wat er nodig is om iemand met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en zijn partner in de sociale omgang te benaderen. Kun je gewoon iets leuks vertellen over jezelf? Het antwoord is ja. In het tweede artikel Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #2 vroeg ik me af of je als getroffene en partner wel iets kan en mag zeggen over de beperkingen in je leven, zonder de ander tegen het hoofd te stoten. Natuurlijk is het antwoord ja. Wanneer mensen in het sociaal verkeer belangstelling voor elkaar hebben, dan mag het niet uitmaken of er verdriet is en of er beperkingen zijn. Het getuigt van wederzijds respect elkaars noden en behoeften te vertalen in een manier van omgaan met elkaar, die voor alle partijen bevredigend is. Continue reading “Gezocht: sociale omgang – hersenletsel geen bezwaar #3”

Groene kersttaart? Nee, dank u – Column

Is het in navolging van het populaire tv-programma Heel Holland Bakt? Is het uit een goed hart dat een van de vele steunpunten in Nederland voor mantelzorgers heeft bedacht dat de dames en heren die zich het jaar door uit de naad werken om voor een naaste te zorgen, zin zouden kunnen hebben in een workshop Groene Kersttaart? Ik hoop van ganser harte dat de organisatie alvorens de workshop op te zetten eerst het oor te luisteren heeft gelegd bij de mantelzorgers om te horen of zij het maken van zo’n Groene Kersttaart in de drukste periode van het jaar wel zien zitten. Continue reading “Groene kersttaart? Nee, dank u – Column”

Fijne feestdagen

https://nahverborgenkopzorgenblog.wordpress.com

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 194

Het is meer dan een vage herinnering aan die paar dagen dat ik het hier en nu kon ontvluchten om mijzelf te hervinden om weer verder te kunnen met de niet meer te lijmen gebroken beloften van een leven. Terwijl hij thuis was – voorzien van leeftocht en een afgepaste hoeveelheid geld, een dochter die kwam lunchen en een telefoon binnen handbereik – reisde ik met bezwaard hart af naar Vlieland. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 194”

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”