Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 181

Onze vriend is bij ons neergestreken op een vrijdagmiddag; borreluur. Een glaasje wijn en een nootje staan op de keukentafel. Omdat hij en ik weten dat het allemaal een beetje zal uitlopen, wordt de maaltijd – bedoeld voor twee – met hem gedeeld. Het is een gezellig samenzijn. Dat onze vriend jaren geleden bij een noodlottige aanrijding op de fiets zijn hoofd hard tegen het asfalt is gesmakt, geeft een extra dimensie aan dit gezelschap. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 181”

Advertenties

Is het mogelijk het oude verwachtingspatroon te doorbreken?

Nu het negen jaar geleden is dat mijn vriend en echtgenoot voor een tweede keer werd getroffen door een herseninfarct is de vraag gerechtvaardigd of het mogelijk is het oude verwachtingspatroon te doorbreken dat ten aanzien van zijn functioneren nog steeds leeft bij sommige mensen binnen onze sociale omgeving. De meesten zijn in staat gebleken om in ieder geval open te staan voor de veranderingen die zich in ons leven hebben voorgedaan en te luisteren naar eventuele aanvullende informatie. Uitleg is nogal eens nodig wanneer zijn capaciteiten worden overschat. Hij komt gemakkelijk over als iemand die wel voor zichzelf kan zorgen. Dat zijn onzichtbare beperkingen zijn functioneren in de weg zitten, is niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid. Fijn als hij dan de ruimte krijgt te vertellen hoe het werkelijk zit; wat mensen wel en niet van hem mogen verwachten. Continue reading “Is het mogelijk het oude verwachtingspatroon te doorbreken?”

Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf

Denken dat het allemaal wel meevalt. Veronderstellen dat het bij een ander altijd ernstiger is. Dat is een van de valkuilen waarin je als partner van iemand die te maken heeft met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel gemakkelijk terecht kunt komen. Natuurlijk, we vergelijken allemaal ons leven met dat van een ander en we maken dan allemaal een balans op. En natuurlijk, er zijn altijd ergere dingen als je om je heen kijkt. Relativeren zit ons in het bloed. Toch is het in een omgeving waarin NAH een rol speelt niet erg handig je eigen leven te vergelijken met dat van lotgenoten. In de eerste plaats pakt het hersenletsel bij iedere NAH’er anders uit. Ten tweede speelt je eigen aard een rol bij de manier waarop jij reageert op het hersenletsel van je partner. Neem jezelf gerust serieus. Continue reading “Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf”

Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”

Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen

Op de vraag of volledig herstel na een beroerte mogelijk is, zijn net zo veel antwoorden mogelijk als er getroffenen zijn. Geen twee getroffenen zijn gelijk. Hun vorderingen in herstel naast elkaar leggen is als het vergelijken van appels met peren. Continue reading “Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 176

Een lyrische bui vandaag. Dus zeg ik:
– Jij bent mijn Muze.
Terecht. Ik kan mijn vingers blauw schrijven, alleen al met de dingen die ik met hem meemaak. Hij doet zijn best en speelt zijn rol met verve. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 176”