Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 190

Er moet een brief de deur uit. Zo’n epistel met een officieel tintje. Dat betekent werk aan de winkel, een doelstelling bepalen, een begin, een midden en een eind. Op een kladje heb ik alle punten genoteerd die de revue moeten passeren; enkele belangrijke details wat verder uitgewerkt. In mijn hoofd is de brief allang geschreven. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 190”

Advertenties

Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Sterker nog, alle mensen die om een of andere reden bescherming nodig hebben omdat ze zelf beperkingen ervaren in het dagelijks leven, worden aangezet tot zelfredzaamheid. De overheid treedt steeds verder terug en spoort eenieder aan zelf de verantwoordelijkheid op te pakken. Zelfs in de zorg worden cliënten begeleid naar een zelfredzame burger. Er is zodoende weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Zo zien we de beschermde werkomgeving voor mensen die dat nodig hebben, verdwijnen. Daarvoor in de plaats komen reguliere banen en mogen werkgevers deze groep straks minder dan het minimum loon uitbetalen. Continue reading “Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 189

Het is niet de eerste keer dat mij dit overkomt. Deze keer is het in zo’n werfkelder aan de Oudegracht in Utrecht. Hij en ik wandelen langs de werven de gracht heen en terug van Het Wed tot aan de Springweg. Plaatsen uit het verleden dringen zich aan mij op. Hier heb ik nog met klasgenoten langs het water wijn zitten pimpelen onder een Hollandse linde. Bij de wijnkoper een etage hoger kon je het uit een vat tappen in een fles. We hadden botje bij botje gelegd. Met een wijnfles half gevuld zaten wij de middag uit. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 189”

Mantelzorg volhouden – tips en tricks voor mantelzorg bij onzichtbare beperkingen NAH

Mantelzorg kan en flink gat slaan in de agenda van degene die voor langere tijd zorg geeft aan een naaste. De zorg kan een hoop tijd opslokken, ook al gaat het soms om kleine taken zoals regelmatig een wasje draaien van een ouder of dagelijks een maaltijd verzorgen. Zeker als daar ook de bureaucratische rompslomp bij komt van aanvragen voor thuishulp, een pgb of een traplift in huis, kan dat flink ingrijpen in het dagelijks leven van de mantelzorger. Als de mantelzorger klaar is en de deur achter zich dichttrekt om naar huis te gaan, blijft de zorgmantel om. Ieder moment kun je een telefoontje verwachten omdat de ouder zich ergens onzeker over voelt of eenzaam is en behoefte heeft aan jouw vertrouwde stem. Mantelzorg is nooit klaar. Continue reading “Mantelzorg volhouden – tips en tricks voor mantelzorg bij onzichtbare beperkingen NAH”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 188 

Ze komt verhaal halen; per telefoon. Zij is het niet eens met methode waarmee ik haar definitief duidelijk heb gemaakt dat ze de verwachtingen die ze over ons heeft, moet bijstellen; en ons niet langer lastigvallen – ze heeft gemeend ons plompverloren voor haar karretje te kunnen spannen terwijl hij en ik dat karretje niet kunnen trekken. Het is ongewild inmiddels een project op zich geworden. Dat heeft mij het volgende opgeleverd:
– muren van weerstand;
– spreken tegen een muur;
– spreken tegen een brok beton;
– spreken tegen dovemansoren;
– spreken tegen dichtgestopte oren;
– spreken tegen tegengas. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 188 “

Onvermoeibaar het onbegrijpelijke blijven uitleggen – hulp aan omstanders

Hoe kun je het onbegrijpelijke uitleggen? Hoe kun je moeilijke materie toegankelijk maken? Dat vroeg ik me af toen ik deze week een gesprek had met iemand die onzichtbare gevolgen ondervindt van ook nog eens onzichtbaar hersenletsel. Zij vertelde wat ze zelf merkte van het hoofd dat haar soms op het verkeerde been zet en haar op de meest onmogelijke momenten in de steek laat. Tijdens dat gesprek ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk het is gehoord te worden als je twijfelt aan jezelf en als je je machteloos voelt omdat niemand je lijkt te begrijpen of je je diep gekwetst voelt omdat je wordt aangesproken op iets in jezelf wat je niet kunt veranderen. Voor haar is het een kwestie van onvermoeibaar voort gaan het onbegrijpelijke uit te leggen. Continue reading “Onvermoeibaar het onbegrijpelijke blijven uitleggen – hulp aan omstanders”