Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf

Denken dat het allemaal wel meevalt. Veronderstellen dat het bij een ander altijd ernstiger is. Dat is een van de valkuilen waarin je als partner van iemand die te maken heeft met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel gemakkelijk terecht kunt komen. Natuurlijk, we vergelijken allemaal ons leven met dat van een ander en we maken dan allemaal een balans op. En natuurlijk, er zijn altijd ergere dingen als je om je heen kijkt. Relativeren zit ons in het bloed. Toch is het in een omgeving waarin NAH een rol speelt niet erg handig je eigen leven te vergelijken met dat van lotgenoten. In de eerste plaats pakt het hersenletsel bij iedere NAH’er anders uit. Ten tweede speelt je eigen aard een rol bij de manier waarop jij reageert op het hersenletsel van je partner. Neem jezelf gerust serieus. Continue reading “Valt het mee of niet – Erkenning begint bij jezelf”

Advertenties

Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”

Dubbelrol in het theater dat Hersenletsel heet – Mantelzorger en partner tegelijk

Het komt regelmatig voor dat ik mijn door niet-aangeboren hersenletsel getroffen partner vermanend moet toespreken. Dat voelt soms alsof je een moeder bent van een kind dat zijn grenzen uitprobeert en daar ver overheen is gegaan. Hij kijkt mij dan met van die grote onschuldige ogen aan en verzekert mij ervan dat hij er niets aan kan doen. De oorzaak van zijn gedrag ligt altijd buiten hemzelf, vaak bij iets of iemand anders. Continue reading “Dubbelrol in het theater dat Hersenletsel heet – Mantelzorger en partner tegelijk”

Altijd weer die planning – #9 mogelijke hulpmiddelen bij het maken van een planning

Als je het echt wil weten, ik heb altijd een beetje moeite gehad met het woord planning. Het draagt een organisatorische factor in zich, die bij mij – als creatief mens – niet past. Natuurlijk was er ook in mijn werk altijd wel iets te plannen, een deadline te halen of een stappenplan te maken, toch gebeurde veel van wat ik deed ad-hoc. Een brand gaat nou eenmaal niet wachten tot het in mijn agenda uitkomt om er een foto van te maken en een verslag van te schrijven; en als een minister het behaagde in onze gemeente langs te komen, dan hield die ook geen rekening met de dingen die bij mij op het programma stonden. Continue reading “Altijd weer die planning – #9 mogelijke hulpmiddelen bij het maken van een planning”

Hersenletsel geen beletsel – sociale omgang

De sociale omgang met iemand die hersenletsel heeft opgelopen, kan sterk veranderen. Het letsel hoeft echter geen beletsel te vormen om ontmoetingen met vrienden of familie te hebben. “Kan ik vertellen dat ik een leuke week heb gehad tegen iemand met niet-aangeboren hersenletsel?” Continue reading “Hersenletsel geen beletsel – sociale omgang”

Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen

Binnenkort wordt in onze beurt een AED geplaatst, zo’n kastje waarmee zogenaamde burgerhulpverleners levensreddende acties kunnen uitvoeren, wanneer iemand in mijn straat of wijk een hartstilstand krijgt. Na het bellen van 112 komen volgens de brief die ik van mijn gemeente ontving, twee groepen burgers uit de buurt in actie. Een groep rent direct naar het slachtoffer, de andere groep rent naar de reanimatieapparatuur om die vervolgens bij het slachtoffer te brengen. De hulpverleners kunnen in actie komen nog voordat de ziekenwagen is gearriveerd. Immers, iedere minuut telt. Continue reading “Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen”