Gastblog – Zichtbaar of onzichtbaar?

Door Eliane Heseltine

Een tijdje geleden vroeg Jet mij een gastblog te schrijven. Nu vind ik schrijven ook leuk, en ik vind deze blog leuk, dus wilde ik dat best doen. Eerste probleem: waarover schrijf ik? Tweede probleem: wanneer schrijf ik? Om met het laatste te beginnen: in stukjes tussendoor. Dus het heeft even geduurd. Continue reading “Gastblog – Zichtbaar of onzichtbaar?”

Advertenties

Lotgenotencontact het ei van Columbus of niet

Is lotgenotencontact het ei van Columbus bij de ondersteuning van mantelzorgers? Of is het ontmoeten van mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als jij, een doekje voor het bloeden? Ik ben daarover gaan nadenken toen ik bij de aanvraag van weer een nieuwe indicatie de term lotgenotencontact wel erg veel tegenkwam. Continue reading “Lotgenotencontact het ei van Columbus of niet”

Het verdriet van Boer Geert – Hoe leer je begrijpen?

Steeds vraag ik mij af wat de juiste methode is iemand te laten begrijpen hoe het is om onzichtbaar hersenletsel te hebben. Het gaat niet om het uitleggen van een eenvoudige opgave voor wiskunde. Er is wat inlevingsvermogen nodig als het gaat om gedrag dat irrationeel overkomt. Geen van allen kunnen we daar makkelijk mee omgaan. Liever vermijden we mensen die zich niet naar onze maatstaven gedragen. Continue reading “Het verdriet van Boer Geert – Hoe leer je begrijpen?”

Praten met lotgenoten – een manier om te verwerken

Praten over wat je is overkomen is de manier om te verwerken. Zo kun je meer grip krijgen op wat er is gebeurd. Gevoelens van angst of onzekerheid krijgen de kans te verdwijnen wanneer iemand je geruststelt, je een luisterend oor biedt of in stilte een arm om je schouder legt. Eén woord van begrip is vaak meer dan voldoende. Te weten dat er mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt als jij, biedt extra houvast. Continue reading “Praten met lotgenoten – een manier om te verwerken”

Het oude verwachtingspatroon laat zich niet doorbreken – een gesprek

Omdat je aan de buitenkant niets bij mijn getroffen partner ziet, is het voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen dat hem niet alles even gemakkelijk en vanzelfsprekend af gaat. Vlak na het infarct snapte iedereen in onze omgeving wel dat er iets met hem was gebeurd. Langzaam maar zeker zag je een kentering komen. Er kwamen openlijke twijfels. Mensen begonnen aan elkaar te vragen: ‘Zie jij wel iets aan hem?’ Er werd niet meer gevraagd naar zijn welbevinden. Naar mijn welbevinden al helemaal niet meer. Dat ik hem met van alles en nog wat steeds terzijde moet staan, is voor buitenstaanders maar moeilijk te bevatten.
Continue reading “Het oude verwachtingspatroon laat zich niet doorbreken – een gesprek”