Hij heeft geluk gehad – kwestie van definitie – Column

door Jet van Swieten

Een van de meest pakkende bemoedigingen die ik – tien jaar nadat mijn partner onzichtbare beperkingen opliep bij niet-aangeboren hersenletsel als gevolg van een herseninfarct – nog altijd ontvang, is met stip: ‘Hij heeft geluk gehad.’ Zeker in de eerste jaren na het infarct kwam dit bij mij nogal kwetsend binnen. De uitspraak toonde feilloos aan hoe weinig inlevingsvermogen en begrip mijn gesprekspartners moesten hebben over niet-aangeboren hersenletsel in het algemeen en over zijn beperkingen in het bijzonder. Het was een teken van ontkenning die in plaats van de bedoelde bemoediging, mij met het gevoel achterliet in de steek gelaten te worden. De uitspraak voelde als een regelrechte dooddoener die liefst meteen moest worden rechtgezet. Maar de gesprekspartner tegenover mij had allang een conclusie getrokken. Daar kon mijn uitleg geen verandering in brengen. Continue reading “Hij heeft geluk gehad – kwestie van definitie – Column”

Advertenties

Groene kersttaart? Nee, dank u – Column

Is het in navolging van het populaire tv-programma Heel Holland Bakt? Is het uit een goed hart dat een van de vele steunpunten in Nederland voor mantelzorgers heeft bedacht dat de dames en heren die zich het jaar door uit de naad werken om voor een naaste te zorgen, zin zouden kunnen hebben in een workshop Groene Kersttaart? Ik hoop van ganser harte dat de organisatie alvorens de workshop op te zetten eerst het oor te luisteren heeft gelegd bij de mantelzorgers om te horen of zij het maken van zo’n Groene Kersttaart in de drukste periode van het jaar wel zien zitten. Continue reading “Groene kersttaart? Nee, dank u – Column”

Een wake-up call voor mantelzorg – Column

Mantelzorg; daar had ik wel een beeld bij. In mijn directe omgeving was het in het verleden niet zo heel erg nodig. Mantelzorg strekte bij ons niet verder dan de pannetjes soep die naar mijn zieke grootvader gingen en de boodschapjes die daar op volgden. En de alarmbel die mijn vader voor de benedenbuurman had geïnstalleerd. De oude man kreeg een knop naast zijn bed die via een draadje buitenom verbonden was met een bel bij ons in de woonkamer. Hij mocht dag en nacht bellen als hij in nood was. En ja, die bel rinkelde wel eens, ook in de nacht. Maar om zoiets nou als mantelzorg te betitelen! Wat er achter de schermen gebeurde, ging aan mij voorbij. Continue reading “Een wake-up call voor mantelzorg – Column”

Onvermoeibaar het onbegrijpelijke blijven uitleggen – hulp aan omstanders

Hoe kun je het onbegrijpelijke uitleggen? Hoe kun je moeilijke materie toegankelijk maken? Dat vroeg ik me af toen ik deze week een gesprek had met iemand die onzichtbare gevolgen ondervindt van ook nog eens onzichtbaar hersenletsel. Zij vertelde wat ze zelf merkte van het hoofd dat haar soms op het verkeerde been zet en haar op de meest onmogelijke momenten in de steek laat. Tijdens dat gesprek ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk het is gehoord te worden als je twijfelt aan jezelf en als je je machteloos voelt omdat niemand je lijkt te begrijpen of je je diep gekwetst voelt omdat je wordt aangesproken op iets in jezelf wat je niet kunt veranderen. Voor haar is het een kwestie van onvermoeibaar voort gaan het onbegrijpelijke uit te leggen. Continue reading “Onvermoeibaar het onbegrijpelijke blijven uitleggen – hulp aan omstanders”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 174 

Ondanks alles houdt hij belangstelling voor zijn omgeving. Hoewel hij soms van alles door elkaar wil gooien, is hij tuk op feitjes; zolang de context maar niet meetelt. Willen winnen ligt in zijn aard. Niet vreemd dat hij hier of daar probeert te laten zien dat ook hij meetelt; dat hij nog steeds kan wedijveren als het moet. Voor alles probeert hij zijn belangstelling in de kleine dingen van het leven bij te spijkeren; al moet hij het iedere volgende keer weer opzoeken, hij zoekt het op. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 174 “

Het geluk van de teleurstelling – Column

De meeste mensen worden gelukkig als ze ouder worden, omdat ze beter hebben leren omgaan met hun teleurstellingen.

Deze regel van André Klukhuhn las ik in zijn boek Over de grenzen van de rede. Ik schreef de regel op omdat het wel goed voelde. Teleurstellingen zijn van alle tijden. Op termijn heeft iedereen zijn eigen teleurstelling wel te verwerken gehad. Continue reading “Het geluk van de teleurstelling – Column”