Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 262


door Jet van Swieten

Dat je dan denkt dat je weer heel wat aankunt zonder er meteen een tranendal van te maken. Het lijkt alweer zo lang geleden dat hij in een ogenblik veranderde van een fitte kerel met plannen voor de toekomst, in een kwetsbare man die geen dag voor zich uit kan kijken. En natuurlijk alles wat daartussen zit. Die onhandigheid die mij een aantal keer behoorlijk in gevaar bracht, die lege blik wanneer het te moeilijk wordt. Dat onttrekken aan gezelschap, die eeuwige springerigheid en al die liedjes die te pas en te onpas ingezet worden als een piep of een kraak in huis daartoe aanleiding geeft.

Ik moet er toch zo langzamerhand aan gewend zijn. Net als hij overigens. De trucjes die hij hanteert om het functioneren aan te zwengelen. Hij verzint ze tegenwoordig zelf. Wat meer: hij valt mij er vaak niet eens meer mee lastig.

Hij en ik zijn neergedaald op een soort maanlandschap en hebben dat weten om te vormen naar een redelijk gecultiveerd stukje grond. Wij schoffelen er wat in rond en kijken elkaar daarbij aan. Het is goed zoals het is. Niet te veel eisen van jezelf en van de wereld, dan marcheert het min of meer. En als het niet goed is, dan laten hij of ik ons horen. Dat is dan al naar gelang wie er het meeste last heeft van de ander. Elke dag geeft reden hem te prijzen om zijn doorzettingsvermogen.


Advertentie

Vijftien misvattingen en andere artikelen over NAH


Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe


Hij en ik lopen in de buurt een stukje. Mooi dat de natuur langs ons stroomt. De rivier is altijd nieuw en steeds weer anders. Eb en vloed bewateren gronden en leggen droog wanneer het er tijd voor is. In de uiterwaarde is een stukje strand drooggevallen. Daar te lopen is een prachtige verandering in de dagelijkse routine. De dijk is schitterend, een paar niveaus lager, bijna gelijk met het water, banjerend over zand en tussen keien wordt een ommetje ineens een werelds avontuur.

We genieten van het water, dat golft op het ritme van een passerend schip. Zonlicht geeft het een schittering, alsof duizenden lampjes een voor een oplichten en weer doven. In de uiterwaarde de vele bloemen in soorten en kleuren. Ze lokken vlinders en andere insecten. Mijn lief probeert ze te herkennen aan hun kleur. Hij begint te tellen, tevergeefs. Het zijn er te veel.

Eenmaal weer onderaan de dijk gekomen, draait hij zich om en geeft mij een hand, zodat ik zonder al te veel heupproblemen de dijk op kom. Op de een of andere manier vertedert het mij. Die zachte hand die ouderwets zorgzaam naar beneden reikt. Ik grijp ernaar.
– Vriendje, zeg ik om hem te laten horen hoe blij ik met die uitgestoken hand ben.
Hij vraagt zich af waarom ik mij plotseling zo uitdruk. Ik vertel hem hoezeer ik zijn uitgestoken hand waardeer.
Hij:
– Maar dat doe ik toch altijd.
Het komt op een al even vertederende manier. Het zal in de lucht zitten.

Ik realiseer me dat ‘altijd’ minder vanzelfsprekend is dan hij denkt. Hij leeft nu en is vergeten dat er ogenblikken zijn geweest waarop het niet in hem opgekomen zou zijn een hand uit te steken. Hij zou eenmaal op de dijk alvast vooruit zijn gelopen. Hij zou vergeten zijn om te kijken. Hij zou pas meters verderop zich omdraaien om te kijken waar ik blijf. Voorzichtig verteld ik hem hoe het was, na die plotse verandering. Het overvalt me met een inwendige steek die zich even golvend als het water door heel mijn lichaam voortstuwt. Dat ik midden op die dijk ineens weer sta te janken, de rouw nog niet ten volle doorlopen. Even pas op de plaats nu. Er zullen nog veel meer uitbarstingen volgen.

© jvs



Van de reeks Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe is onlangs een bundel verschenen onder de titel Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – Notities van een leven naast NAH. Hierin staan herschreven stukken naast nieuwe bijdragen. Om zelf te lezen maar ook leuk om cadeau te doen. Dit boek biedt herkenning aan wie het van nabij meemaakt, biedt steun en troost en is een eye-opener aan familie, vrienden en bekenden. Mis het niet.

Meer informatie is te vinden via deze link.



Vijftien misvattingen en andere artikelen over NAH

Een selectie van de artikelen van de website NAH Verborgen Kopzorgen is onlangs gebundeld en nu verschenen onder de titel Vijftien misvattingen en andere artikelen over NAH – (Samen) leven met onzichtbare beperkingen. Dit boek biedt herkenning aan wie het van nabij meemaakt, biedt steun en troost en is een eye-opener aan familie, vrienden en bekenden. Mis het niet.

Meer informatie is te vinden via deze link.

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.