Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 239


door Jet van Swieten

Het warme weer heeft hem een klein beetje lamgelegd. Het is dan ook niet een klein beetje warm. De tropen hebben zich verplaatst naar onze streken. Het is vermoeiend voor een lichaam met hersenletsel de warmte te reguleren en tegelijkertijd na te denken over de woorden die je moet gebruiken. Zo wordt de hazelnootpasta voor op boterham in een handomdraai nootmuskaat. Ik zie de verwarring bij hem opkomen. Het zoeken naar de juiste woorden is een steekspel van ongekende proporties. Confronterend voor hem. Hier toont het hem rechtstreeks dat zijn grens reeds lang bereikt is. Ik wil iets zeggen om hem te sussen maar hij is me voor:
– Als ik niet op woorden kan komen, dan zeg ik maar wat.

Het is nieuw voor me. Het is bijna als een kat in het nauw die rare sprongen maakt. Hij wil de communicatie op gang houden maar hapert halverwege en vindt een uitweg in een ander woord, een woord dat in de verte enige gelijkenis vertoont met het zoekgeraakte. In deze periode heb ik het al meer gesignaleerd. Er begint enig inzicht te komen in het eigen beperkingen. Dat is een flinke stap vooruit.
Zoals dat voorvalletje eerder in de week, toen ik bij hem in de buurt kwam terwijl hij bezig was. Hij wilde naar mij uitvallen om maar meteen af te zijn van die stoorzender die hij in mij zag; noodzakelijk om zijn concentratie te behouden. Voordat hij kon uitvallen, corrigeerde hij zich en vertelde mij wat hij voelde. Mijn komst was een inbreuk op zijn terrein, op zijn systeem van denken en organiseren. Daarmee was mijn komst een aanval op zijn functioneren.
– Dan moet ik extra hard mijn best doen.


Advertentie

Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe


In die meest summiere uitleg in de laatste zin zit alles gecomprimeerd. ‘Extra hard zijn beste doen’, betekent dat hij zijn gedachten nog meer en beter moet ordenen. Dat ligt boven zijn macht. Het resultaat van al die extra inspanning is vermoeidheid en verwarring; en een hoop extra brokken. Zijn bekentenis betekent een lichtpunt in de schemering.

Het is nu tien jaar na dato en eindelijk begint hij onder woorden te brengen wat hij voelt. Hoe zijn hoofd reageert op veranderingen; hoe zijn hoofd te werk gaat; hoe hij zelf strategieën zoekt om obstakels in zijn hoofd te tackelen. Wat een besef zo ineens. Niet gek dat ik nu weer zit te snotteren om hazelnootpasta die nootmuskaat is geworden. Mijn gejank maakt hem niet meer van slag. Zijn troost:
– Niet gaan huilen nu. Het is zo verschrikkelijk warm. Je hebt het vocht en het zout nu zelf hard nodig.
© jvs



Van de reeks Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe is onlangs een bundel verschenen onder de titel Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – Notities van een leven naast NAH. Hierin staan herschreven stukken naast nieuwe bijdragen. Om zelf te lezen maar ook leuk om cadeau te doen. Dit boek biedt herkenning aan wie het van nabij meemaakt, biedt steun en troost en is een eye-opener aan familie, vrienden en bekenden. Mis het niet.

Meer informatie is te vinden via deze link.

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.