Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 212

www.nahverborgenkopzorgenweb.wordpress.com

door Jet van Swieten

Mijn boosheid sijpelt weg. Nee, in een keer verdwijnen doet ze niet. Met het vinden van extra ontspanningsmogelijkheden verlaat ze druppelsgewijs mijn lichaam. Dat is geen onomkeerbaar proces. Wie de trekker overhaalt, vindt vuur en lichtontvlambaarheid. Wat opgestapeld lag, met scherpe vouwen dubbelgeslagen zwaar bovenop mijn maag, blijkt vloeibaar te zijn. Wat een bevrijding dat ze niet langer continu haar aanwezigheid kenbaar maakt en rammelt aan de ramen in een poging binnen te komen.

– Bal je vuisten, bal je vuisten, kon ze me toeschreeuwen.
Of ze lispelde:
– Gerechtigheid als het hun zou overkomen; hetzelfde, hetzelfde. Dat zal ze leren.
Dat hoeft niet meer. De machteloosheid is – restantjes daargelaten – met de tijd verdwenen. Dat laait pas weer op als zij zich aandienen en zich onverzettelijk tonen. En zelfs dan voel ik een transformatie naar medelijden mij doorspoelen.
Medelijden? Ja, ik heb het met ze te doen.

Hoe moet het zijn als je jarenlang hebt volgehouden het morele gelijk aan je kant te hebben. Hoe moet het zijn als je daarop vervolgens de straf van het zwijgen uitdeelde. De straf van het zwijgen en het zwijgen opleggen. Hoe moet het zijn als het morele gelijk ineens immoreel blijkt te zijn en de gestalte tegenover je een ontwapenende houding blijft aannemen. Hoe moet het zijn als jouw moreel gelijk geen ruimte geeft aan de vanzelfsprekende uitzonderingen? Hoe leg je het dan bij zonder een teveel aan schaamte? De tijd verhoogt de drempel.

– Jullie blijven altijd welkom.
Het is de laatste keer dat ik tegenover hen deze woorden heb uitgesproken. Herhaling verliest zijn kracht. Alleen de bedelaar gaat voorbij dit punt.
– Nou, dat kan nog wel even duren, hoor.
Wat zit er verborgen achter de scherpte waarmee dit is uitgesproken? Geen twijfel bespeur ik; ook geen beslissing. Het is het antwoord waarmee de tijd oneindig rekbaar wordt. Is dat een onuitgesproken ‘nooit’? Hoelang is ‘even’?

Te lang gewacht, te lang wellicht nagedacht over verklaringen? Over het verloren standpunt dat te lang is verdedigd. Of staat de poot nog stijf omdat het moeilijk is ontspanning te vinden? Moet de vraag beantwoord of ‘sorry’ in een openingswoord nodig is? Wil sorry wel? Of bestaat de wens sorry te ontvangen?
Deze twijfels horen niet bij de ontwapeningsgedachte. Ik denk aan de kostbare tijd die voorbij is gegaan; de tijd waarin gedeelde ervaringen, gedeelde emoties, gedeelde waarden, gedeelde warmte en verbinding niet de ruimte hadden om te bloeien. De mooie kanten van het leven gingen teloor onder een kwaadaardig en vervuild klimaat.
Er was slechts ruis in de verbinding; die verbinding werd verbroken omdat zij het ruisen niet herkenden en zichzelf lijdend en leidend voorwerp voelden – de beterweters van de wereld. Die verbinding opnieuw leggen zal te kostbaar zijn. Er moet een veer gelaten om de verhouding te normaliseren.

Mijn boosheid spoelt weg in een zee van medelijden. Dat eenzame worstelen nu. Die twee later eenzaam bijeen wanneer hun angst en tweestrijd te lang hebben geduurd; te laat om nog iets van een gedeeld verleden te hebben; behalve dan misschien hun jeugd. De wrok die maar boven tafel blijft hangen naast de hanglamp die de damp van de aardappels opvangt wanneer de deksel van de schaal oplicht. Te laat om nog vragen te kunnen stellen. Te laat om nog antwoorden te krijgen. Te laat om te herkennen dat al het goede er ook is geweest maar dat het goede te lang aan de kant is gezet. Het is hun strijd. Alleen zijzelf kunnen besluiten wanneer het tijd is nog iets van die verloren jaren goed te maken.

Nu het ernaar uitziet dat de verloren jaren definitief in het ravijn zijn gestort, klimt enige dankbaarheid omhoog. Er is een nieuwe verbinding gelegd. Mijn machteloze boosheid en hun moreel gelijk hebben mij de vorm gebracht waarin ik een dagboek kon schrijven. Dank jullie wel voor alle notities; dank jullie wel voor alle invallen, dromen, wensen, verwachtingen en emoties. Ze hebben me veel gebracht. Ze zullen me meer brengen.
© jvs



Van de reeks Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe is onlangs een bundel verschenen onder de titel Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – Notities van een leven naast NAH. Hierin staan herschreven stukken naast nieuwe bijdragen.
Meer informatie is te vinden via deze link.

Advertenties

2 reacties op ‘Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 212

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.