Vijftien misvattingen over partners van mensen met niet-aangeboren hersenletsel

door Jet van Swieten

Zoals er heel wat misvattingen bestaan over mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en hun onzichtbare beperkingen, bestaan er ook heel wat misvattingen over hun partner. Na een beroerte, maar ook bij een hersenziekte, of na traumatisch hersenletsel, gaat de aandacht vooral uit naar de getroffene. Wanneer de getroffene vanuit het ziekenhuis of na revalidatie weer thuis is, zit de partner vooraan om de eerste signalen van de onzichtbare beperkingen op te vangen. Voor haar kunnen die beperkingen – die zich onder meer kunnen uiten in gedragsveranderingen, onhandigheid, een veranderde seksualiteit, vergeetachtigheid, depressie, apathie en meer – even onbegrijpelijk zijn als voor anderen uit de omgeving van het gezin. Zij moet er een weg in zien te vinden en een brug zien te slaan tussen haar getroffen partner en de omgeving . Dat is niet altijd gemakkelijk. Continue reading “Vijftien misvattingen over partners van mensen met niet-aangeboren hersenletsel”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 217

door Jet van Swieten

Nu is het planttijd. Heel de winter heeft de tuin er wat kaal bij gelegen. Sinds het tuinhuis door onze karate kid omver is gehaald, hebben vooral onkruidjes wortel geschoten. De stukjes mos die ik voor de winter als bodembedekking zo hier en daar had neergelegd, zijn door vogels meegenomen of verplaatst. Tikje chaotisch misschien. De tuin is ogenschijnlijk weer teruggekeerd naar het prille stadium van een nieuwbouwstadstuintje. Onder de grond en in mijn hoofd is van alles gaande. Het gaat ervan komen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 217”

Veel reacties na verschijnen boek over leven met NAH – Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe

door Jet van Swieten

Veel mooie reacties mocht ik ontvangen na het verschijnen van mijn boek Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe en de krantenartikelen, zoals in De Molenkruier en AD/UN, die daarop volgden. In het boek heb ik situaties opgetekend uit een leven naast een partner met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) en de onzichtbare beperkingen als gevolg daarvan. Een van de eerste reacties kwam van een geriatrisch wijkverpleegkundige. Zij nam het boek in haar handen en riep direct: “Wat een toepasselijke titel.” Voor mij een mooi compliment. Vooral mooi omdat haar woorden mij bevestigden dat partner zijn van iemand met niet-aangeboren hersenletsel ook betekent je partner kwijt te zijn geraakt; levend verlies. Continue reading “Veel reacties na verschijnen boek over leven met NAH – Uit het dagboek van een Onbestorven Weduwe”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 216

door Jet van Swieten

Daar komt weer zo’n bui van ongecontroleerdheid voorbij. Alles wil hij tegelijk. De haast straalt van zijn gezicht. Zijn woorden, zijn lopen, zijn handelingen spreken boekdelen. In die hersenpan zit te veel wat hij tegelijk wil onthouden; aaneen wil doen. Liefst drie dingen simultaan wil hij doen waar slechts plek is voor een. Hij heeft haast, veel haast.
– Schiet op en ga zitten, maant hij.

Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 216”

Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder

door Jet van Swieten

Prikkels, we zijn ons er meestal niet zo van bewust. Toch zijn ze overal om ons heen. Dagelijks komen ze in grote hoeveelheden bij ons binnenvallen. Soms alleen, maar meestal met meerdere tegelijk. Er is geen ontkomen aan. Geuren, geluiden, beelden, sensaties, smaken, ze dwingen ons te reageren. Soms reageer je onmerkbaar, op andere momenten is een reactie overduidelijk. Wie kent niet dat gevoel dat je ineens het ritme van je pas verandert op de maat van de achtergrondmuziek in een winkelcentrum? Het kost moeite je eigen ritme terug te vinden. Omdat alle prikkels door je hersenen gaan en worden omgezet in een reactie, kost dit energie. Winkelen is niet voor niets een vermoeiende bezigheid. Is het mogelijk aanpassingen te bedenken die helpen het aantal prikkels in de openbare ruimte te verminderen om die beter toegankelijk te maken voor mensen die moeite hebben die prikkels te verwerken?

Continue reading “Prikkels ervaren in de openbare ruimte – dat kan wel wat minder”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215

door Jet van Swieten

Dat de winter weer voorbij is – ijs en kou voor een paar seizoenen opgeborgen – dat de zonnestralen aangenaam warmbloedig het groen de grond uit lonken; bloemen openbarsten, net als vogelkelen in gezang; het komt troostrijk vriendelijk bij mij binnen. Dit is wat nu nodig is. Het levert mij de energie die ik lang vervlogen achtte. Een winter lang dit vooruitzicht en vandaag is het er, zonder mankeren. Een blauwe lucht ook; wolken drijven nergens meer voorbij. De zon is gul met zijn troost. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 215”