Van notities Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe tot boek

www.nahverborgenkopzorgen.nl

Vanmorgen moest ik hem weer oprapen. Geen geringe klus.

Dit was de eerste losse notitie die ik schoorvoetend opschreef, vijf jaar nadat mijn lief vlak na zijn vijftigste verjaardag van het ene moment op het andere een raadselachtige persoonlijkheidsverandering doormaakte. Ineens was hij een kwetsbaar mens met meerdere beperkingen die onzichtbaar bleven voor de buitenwereld. Pas na lange tijd bleek het te gaan om een tweede herseninfarct.

Losse notities

Terwijl de omgeving die ons omringde, nauwelijks in de gaten had wat dit voor ons en ons gezin betekende, begon met zijn verandering voor ons een traject dat nooit meer stopte. Over dit traject ben ik gaan schrijven. Aanvankelijk losse notities – waarin zinnen als:

Het is hier doodnormaal dat de dingen achterstevoren gaan.

Of:

Scherfjes bij elkaar geraapt. Eenmaal geplakt, blijken er toch nog stukjes te ontbreken.

Of:

Wat veel plezier geeft, is het potje vrij worstelen dat dagelijks op het programma staat.

Uitdaging

Deze notities groeiden uit tot de vele stukken die verschenen onder de titel Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe. Over de titel hoefde ik niet lang na te denken. Leven met een partner met niet-aangeboren hersenletsel is op zijn zachtst gezegd een uitdaging. Het vergt een enorme flexibiliteit en incasseringsvermogen. Je partner is niet meer degene voor wie je ooit hebt gekozen. Dat brengt naast twijfel, verdriet en vele emoties meer, langdurige rouw met zich mee. Chronische rouw noem ik dat. Dus ja, een onbestorven weduwe, want hij is niet overleden.

Boek

Inmiddels is de stapel notities behoorlijk gegroeid. Dat is voor mij reden erover na te denken ze te bundelen, zodat ze gezamenlijk zijn terug te vinden in een boek. Alle teksten teruglezende is er een ontwikkeling te ontdekken. De eerste periode was duidelijk een fase van zoeken en ontdekken. Wij hadden geen idee van wat ons te wachten stond en hoe oplossingen te vinden voor de moeilijkheden die wij onderweg tegenkwamen – voor ons een fase van ontreddering. Het leren leven met niet-aangeboren hersenletsel moest toen nog beginnen.

Stof tot schrijven

Dat opnieuw leren leven komt ook aan bod. De latere periode is een periode van bestendiging. In die fase hebben wij een nieuw evenwicht gevonden. Het blijft evenwel een balanceer act voor twee personen. Soms slaat de weegschaal de ene kant op, soms weer de andere, met overduidelijk acceptatie voor het gegeven dat het leven een draai heeft gemaakt. Nog altijd blijft er stof tot schrijven. Waarschijnlijk is het nooit af. Wij blijven ons met vallen en opstaan ontwikkelen. Je leert ermee omgaan en blijft vragen stellen. Ook blijven er steeds nieuwe uitdagingen langskomen.

Veel teksten

Het samenstellen van zo’n bundel klinkt eenvoudiger dan het is. Uit de grote hoeveelheid teksten wil ik natuurlijk de beste selecteren. Ze kunnen er immers niet allemaal in. Daarvoor zijn het er te veel. Dus probeer ik een keuze te maken. Veel van de stukken zijn in dit blog verschenen. Andere zijn nooit gepubliceerd. Zeker de helft van de stukken zal buiten de boot vallen. Daarom ben ik druk aan het uitzoeken, corrigeren, aanvullen en op volgorde leggen. Sommige stukken moeten herschreven of ingekort. Al met al een spannende bezigheid waar ik veel plezier aan beleef.

Welke is jouw favoriet?

Uit de vele reacties die ik in de loop der tijd mocht ontvangen, blijkt dat de stukken veel herkenning vinden. Die reacties geven mij de moed om door te gaan. Welke stukken vinden jullie de moeite waard om in boekvorm te lezen? Welke aflevering van Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe is jouw favoriet? Meld mij jouw favoriet en vertel daarbij waarom je dat vindt. Je reactie kun je achterlaten in onderstaand reactieformulier.

Advertenties

3 reacties op ‘Van notities Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe tot boek

  1. Een treffer is het stuk over de 15 misvattingen, maar ook die vh energie niveau is sterk. Deze schieten me zo te binnen. Lees je blogs altijd graag door. Veel herkenning. Alleen hebben mijn partner en ikzelf allebei NAH, maar San op het vlak van THL (Traumatisch Hersen Letsel)

    Like

  2. Het verhaal waar je op 1 van de eilanden bent. En daar flink tegen de wind in fietsend en huilend op een bankje terecht komt naast een mevrouw of haar voorbij fiets. Dat weet ik niet meer. Wat ik wel nog weet is hoe ik mee heb zitten janken……

    Like

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.