Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog

Gastblog door Marlies Phielix

Hij is er weer. De droom. Ongeveer twee keer per maand het afgelopen jaar droom ik steeds dezelfde droom. De omgeving is soms anders maar de vorm is altijd het zelfde. We zijn verhuisd, ons gezin. Mijn partner en levensgezel heeft zomaar ineens een nieuw huis gekocht en we verhuizen daarheen met onze twee nog thuiswonende kinderen. Als we er eenmaal zijn, in ons nieuwe huis, is er van alles mis. Zo was het vannacht een heel klein huis: half huis, half tent. Er was een piepklein keukentje, zonder bergruimte. Eigenlijk geen keuken te noemen maar gewoon een losse kookpit. “Hoe kan ik hier nou koken voor een heel gezin?!” vraag ik hem. Volgens hem is dat helemaal geen probleem. Continue reading “Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 191 

Ook al is mijn werk nog niet af, mijn lief heeft mij alvast van mijn werkplek verdreven. Dat steekt. Er staan meer dingen op mijn to-do-lijstje. Die wil ik vandaag nog aanpakken. Ik snak naar een uurtje voor mijzelf om nieuwe inspiratie op te doen. Dat uurtje zie ik niet graag verdampen met bezigheden als wachten tot ik weer aan het werk kan. Mijn hoofd moet leeg en dat gaat zo niet. Een niet afgeronde klus – op een haar na gevild trouwens – vult mijn gedachten te zeer. Ondertussen knabbelt zijn elan dat uurtje nu mooi weer uit mijn agenda. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 191 “

Een wake-up call voor mantelzorg – Column

Mantelzorg; daar had ik wel een beeld bij. In mijn directe omgeving was het in het verleden niet zo heel erg nodig. Mantelzorg strekte bij ons niet verder dan de pannetjes soep die naar mijn zieke grootvader gingen en de boodschapjes die daar op volgden. En de alarmbel die mijn vader voor de benedenbuurman had geïnstalleerd. De oude man kreeg een knop naast zijn bed die via een draadje buitenom verbonden was met een bel bij ons in de woonkamer. Hij mocht dag en nacht bellen als hij in nood was. En ja, die bel rinkelde wel eens, ook in de nacht. Maar om zoiets nou als mantelzorg te betitelen! Wat er achter de schermen gebeurde, ging aan mij voorbij. Continue reading “Een wake-up call voor mantelzorg – Column”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 190

Er moet een brief de deur uit. Zo’n epistel met een officieel tintje. Dat betekent werk aan de winkel, een doelstelling bepalen, een begin, een midden en een eind. Op een kladje heb ik alle punten genoteerd die de revue moeten passeren; enkele belangrijke details wat verder uitgewerkt. In mijn hoofd is de brief allang geschreven. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 190”

Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af

Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid zijn kwalificaties die bij onze beleidsmakers en in de media als positieve eigenschappen worden gekarakteriseerd. Het zijn de eigenschappen die je nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid vormen de pijlers onder de participatiesamenleving zoals die nu wordt ingericht. Sterker nog, alle mensen die om een of andere reden bescherming nodig hebben omdat ze zelf beperkingen ervaren in het dagelijks leven, worden aangezet tot zelfredzaamheid. De overheid treedt steeds verder terug en spoort eenieder aan zelf de verantwoordelijkheid op te pakken. Zelfs in de zorg worden cliënten begeleid naar een zelfredzame burger. Er is zodoende weinig ruimte voor het geluid van mensen die er niet zelf kunnen komen en een beroep moeten doen op de hulp en ondersteuning van een ander. Zo zien we de beschermde werkomgeving voor mensen die dat nodig hebben, verdwijnen. Daarvoor in de plaats komen reguliere banen en mogen werkgevers deze groep straks minder dan het minimum loon uitbetalen. Continue reading “Zelfredzaamheid een doorgeschoten ideaal – achterblijvers haken af”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 189

Het is niet de eerste keer dat mij dit overkomt. Deze keer is het in zo’n werfkelder aan de Oudegracht in Utrecht. Hij en ik wandelen langs de werven de gracht heen en terug van Het Wed tot aan de Twijnstraat. Plaatsen uit het verleden dringen zich aan mij op. Hier heb ik nog met klasgenoten langs het water wijn zitten pimpelen onder een Hollandse linde. Bij de wijnkoper een etage hoger kon je het uit een vat tappen in een fles. We hadden botje bij botje gelegd. Met een wijnfles half gevuld zaten wij de middag uit. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 189”