Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 179

www.nahverborgenkopzorgenweb.wordpress.com

De klus waaraan ik ben begonnen, wil niet vlotten. Het komt niet af of ik kan de moed niet opbrengen het af te ronden. Of het is het boek dat ik aan het lezen ben. Drie keer lees ik dezelfde alinea en nog komt het niet binnen. Het is een bijna dagelijks terugkerende ergernis. Het gevoel dat mijn aandacht me uit de handen vloeit en wegstroomt op de golven van de dagelijkse gebeurtenissen.

Het lijkt een kleinigheid. Toch is het almaar uitstellen, wegleggen, doorpakken en weer onderbreken mij een afmattende gruwel. Doorzetten lijkt niet de methode die mij verder helpt. Alles zomaar opgeven evenmin. Wat blijft over als ik het bijltje er zomaar bij neer zou gooien? Misschien komt het antwoord ooit.

Deze zomer, in de rust die hij en ik opzoeken, neemt het niets de overhand. Hij heeft niets omhanden en ik probeer mijn plek te zoeken in een stoel met een boek, of een kwartiertje luieren op een bank. Zolang de Tour de France over de beeldbuis dwarrelt, is hij een paar uur zoet. Daarna komen de vragen, komt het bezighouden weer in beeld. Hij moet kwijt wat in hem opkomt; direct. Dan moet mijn boek weer neer. Lees ik alweer alinea’s terug.

De oorzaak wordt me opnieuw duidelijk zoals die me al vaker duidelijk is geworden. Nooit met de vuist op tafel, altijd weer het voorstel aandragen en steeds weer merken dat zijn systeem er moeite mee heeft. Zo stel ik het toch maar weer een keer voor:
– Je zou mij enorm helpen als de dingen die in je opkomen, die je wil vertellen, opschrijft. Dan kun je ze aan me vertellen, zodra ik klaar ben met waarmee ik bezig ben.

Het is het potlood-en-papierverhaal. Hij wil het niet, hij kan het niet, hij overziet het niet en ziet het probleem dat ik ermee heb al helemaal niet. Hij vraagt zich af hoe hij er ooit aan zou kunnen voldoen. Ik stel hem voor de zoveelste keer voor schrijfmaterialen in zijn buurt te houden. Zodat hij niet vergeet en mij behulpzaam is. Mijn hoop op beterschap, op verbetering is tevergeefs. Ik ken zijn antwoord als geen ander.
– Dat doe ik niet hoor. Dan moet ik de hele dag met een pen en een opschrijfboekje rondlopen.

Mijn teleurstelling koopt hij af met een troostvolle arm om mijn schouder.
© jvs

Advertenties

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s