Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen

Kun je je oude leven weer oppakken wanneer je partner onzichtbare, cognitieve beperkingen heeft als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel? Die intrigerende vraag kwam ik ergens tegen in mijn zoektocht naar antwoorden op de vele vragen die bij mij leven. Het lijkt mij een retorische vraag. Natuurlijk verandert het leven. Continue reading “Een nieuwe start maken – leren omgaan met onzichtbare beperkingen”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 178

Gewapend met vliegenmepper maakt hij jacht op de meest lastige exemplaren. Ze zijn via de openslaande deur onze vakantiewoning binnengevlogen. Af en toe zoemen ze naargeestig rond zijn hoofd. Nu de avond is gevallen en de deur afgesloten om lastige muggen buiten te houden, krijgt zijn jachtinstinct de overhand. Gevaarlijk schiet hij uit. De aanwezige vliegen kunnen zich maar beter bergen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 178”

Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen

Op de vraag of volledig herstel na een beroerte mogelijk is, zijn net zo veel antwoorden mogelijk als er getroffenen zijn. Geen twee getroffenen zijn gelijk. Hun vorderingen in herstel naast elkaar leggen is als het vergelijken van appels met peren. Continue reading “Herstel na beroerte – willen en kunnen zijn twee verschillende dingen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 177

Op het terras van De Dream galerie en kunstcafé in Dokkumer Nieuwe Zijlen zakken hij en ik neer in een stoel. Dit hebben we afgesproken; dagen geleden alweer. We willen er zitten in de zon, langs het water in deze pittoreske omgeving om in het etablissement de werken van Gerriet Postma te bekijken. We hebben ze ontdekt tijdens een tochtje op de fiets en zouden terugkeren. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 177”

Gastblog – Mijn reis naar een nieuw leven

Stephanie van Schie

Beton is hard

Op de eerste mooie lentedag van het jaar, besloot ik om, nadat ik een hele dag op kantoor had gezeten, eerst naar mijn paard te gaan en wat buitenlucht op te snuiven. De laatste zonnestralen van die dag schenen op mijn gezicht en voor even was alles vergeten. De belofte van voorjaar hing in de lucht en maakte het leven mooi. Een stalgenoot had die dag haar paard moeten laten inslapen en ik voelde nog meer dankbaarheid dan anders dat ik mijn maatje nog had. Ik besloot hem uit de wei te halen, op zijn rug te klimmen en naar stal te rijden. Gewoon om even te genieten. Het idee was leuk, de uitvoering ging mis. Ik was er met mijn aandacht niet bij, mijn paard had trek in het eten wat in het verschiet lag en was dus ook met zijn aandacht elders. Terwijl ik op zijn rug klom zette hij een stap naar voren en ik landde iets te ver naar achteren op zijn rug. Dat voelde vreemd voor hem en wat vreemd is, is eng. Hij rende een paar stappen waardoor ik helemaal uit balans raakte en hij alles nog enger vond. Hij zette het op een rennen. Boem, daar lag ik. Mijn hoofd ving de klap op. Continue reading “Gastblog – Mijn reis naar een nieuw leven”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 176

Een lyrische bui vandaag. Dus zeg ik:
– Jij bent mijn Muze.
Terecht. Ik kan mijn vingers blauw schrijven, alleen al met de dingen die ik met hem meemaak. Hij doet zijn best en speelt zijn rol met verve. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 176”