Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 173

www.nahverborgenkopzorgenweb.wordpress.com

Dankzij een gulle gift zijn hij en ik voor en paar dagen afgereisd naar een hotel ergens in het oosten van het land. Gemoedelijk gelegen in een parkachtige omgeving, lijkt het vooral aantrekkelijk bij hoogbejaarden. Vaak met z’n tweeën; soms alleen reizend. Bij nadere beschouwing zijn ook de wat jongere pensionado’s – in bezit van fiets met elektrische hulpmotor – hier oververtegenwoordigd. Hij en ik behoren tot de jonkies.

In de ontbijtzaal treffen de gasten elkaar rondom het buffet en aan de tafels, die voornamelijk voor vier personen zijn gedekt; hoewel de meeste gasten met z’n tweeën komen. Hij en ik hebben dan ook een tafel voor vier uitgezocht. We zitten bij het raam en kijken uit over het terras, dat in een kuil is gelegen, en over het park erachter. Het is schitterend zo je dag te kunnen beginnen. Hij en ik, we ontspannen terwijl wij het ontbijt bij stukjes en beetjes van het buffet naar ons bord, naar onze tafel verplaatsen om het daar te nuttigen.

Het lijkt erop alsof alle aanwezigen het erover eens zijn. Het ontbijt is een ontspannen bezigheid, waarbij het sociale gebeuren van de dag traag opstart en een weg vindt door de zaal.
– Is deze plek bezet?
– Mogen wij erbij komen zitten?

Deze morgen is er plots een dissonant te horen wanneer een gezelschap van vier bemerkt dat alle tafels voor vier bezet zijn. Ik bespeur een gemopper achter me.
– Als je met z’n tweeën een tafel van vier bezet houdt, kunnen wij net zo goed aan een tafel voor zes gaan zitten.
Die zijn er niet. Wel grote ronde tafels waaraan het gezelschap met gemak kan plaatsnemen.

Nadat de tafel naast ons is vrijgekomen, komt het gemopper dichterbij en zet zich daar neer. De leider van het gezelschap – een heerschap met het voorkomen en het volume van een sluwe zakenman; zo’n type dat geen ‘nee’ duldt – blijft zich vastbijten in de onrechtvaardigheid die hem is overkomen. Hij vindt het asociaal dat al die stellen, al die ouderen, zijn neergestreken aan tafels voor vier; zonder in te zien dat als zij dat niet zouden doen, er een wachttijd zou ontstaan van hier tot Tokio.

Ferm houdt de leider stand. De logica is hem ontgaan. Hij heeft zijn eigen logica ontwikkeld.
– Het is nou eenmaal een mathematisch gegeven dat als twee van vier stoelen bezet zijn, er twee plaatsen leeg blijven.
Het woord ‘mathematisch’ is gevallen. Mooie rekensom. Jammer dat sociaal verkeer in deze optelling geen gegeven is. Net zoals het kriebels krijgen van zo veel kinderachtig gemok in deze ontspannen omgeving geen gewicht in zijn schaal legt.
Ik constateer:
– Als je alleen bent, mag je volgens zijn rekenmethode nergens gaan zitten.
© jvs

Advertenties

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s