Hersengymnastiek – een oefening met puzzels

Kruiswoordraadsels en cryptogrammen, ook in de zomer liggen er weer stapels te wachten om gedaan te worden. In de aanloop naar de zomervakantie biedt elke krant en ieder tijdschrift zijn puzzel in extra zomerbijlagen. Om aan te pakken op het strand, in de wachtruimten van de stations of de vliegvelden, in de trein, langs de rand van het zwembad of op de camping. Ze dagen uit om de hersenen weer eens op een andere manier te gebruiken. Dat kan geen kwaad. Het werkt ontspannen en levert plezier op als het lukt een puzzel tot een goed einde te brengen. Zelfs mensen met niet-aangeboren hersenletsel kunnen in puzzels een aangenaam tijdverdrijf  vinden waarmee de hersenen meteen aan het oefenen slaan. Cryptogrammen, kruiswoordpuzzels maar ook de wat eenvoudiger woordzoekers zijn overal. Continue reading “Hersengymnastiek – een oefening met puzzels”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 174 

Ondanks alles houdt hij belangstelling voor zijn omgeving. Hoewel hij soms van alles door elkaar wil gooien, is hij tuk op feitjes; zolang de context maar niet meetelt. Willen winnen ligt in zijn aard. Niet vreemd dat hij hier of daar probeert te laten zien dat ook hij meetelt; dat hij nog steeds kan wedijveren als het moet. Voor alles probeert hij zijn belangstelling in de kleine dingen van het leven bij te spijkeren; al moet hij het iedere volgende keer weer opzoeken, hij zoekt het op. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 174 “

Het geluk van de teleurstelling – Column

De meeste mensen worden gelukkig als ze ouder worden, omdat ze beter hebben leren omgaan met hun teleurstellingen.

Deze regel van André Klukhuhn las ik in zijn boek Over de grenzen van de rede. Ik schreef de regel op omdat het wel goed voelde. Teleurstellingen zijn van alle tijden. Op termijn heeft iedereen zijn eigen teleurstelling wel te verwerken gehad. Continue reading “Het geluk van de teleurstelling – Column”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 173

Dankzij een gulle gift zijn hij en ik voor en paar dagen afgereisd naar een hotel ergens in het oosten van het land. Gemoedelijk gelegen in een parkachtige omgeving, lijkt het vooral aantrekkelijk bij hoogbejaarden. Vaak met z’n tweeën; soms alleen reizend. Bij nadere beschouwing zijn ook de wat jongere pensionado’s – in bezit van fiets met elektrische hulpmotor – hier oververtegenwoordigd. Hij en ik behoren tot de jonkies. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 173”

Zoiets doe je niet – over normen en waarden – Column

Ingebakken normen en waarden, bepaalde leefgewoonten, we laten ze maar moeizaam los. We zijn het nou eenmaal gewend om volgens – meestal ongeschreven – regels te leven. Ze zijn ingegeven door de wetten van het sociaal verband. Hierbij kun je waarden zien als opvattingen over wat we binnen een samenleving of voor onszelf belangrijk vinden. Zorg om het milieu, goed onderwijs, respect voor elkaar en elkaars opvattingen, zorg om elkaar en zorg voor elkaar. Normen kun je zien als opvattingen over gedrag. Ben je beleefd, groet je de mensen op straat, sta je niet met je mobieltje aan je oor terwijl je aan het afrekenen bent… Vul maar aan. Per sociale groep kunnen normen nogal uiteenlopen en soms zelfs dwingend worden opgelegd. Alles wat buiten de groepsnorm valt kan op veroordeling van de groep rekenen. Hoe vaak hoor je niet afkeurend ‘zoiets doe je toch niet’, wanneer iemand in gebreke is gebleven en gedrag vertoont dat ongepast is volgens diezelfde ongeschreven regels. Die woorden appelleren aan het schuld- en schaamtegevoel van de ‘overtreder’. Die heeft iets enorm fout gedaan en zal dat weten ook. Hem wordt vakkundig de maat genomen.  Continue reading “Zoiets doe je niet – over normen en waarden – Column”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 172

Het licht in de woonkamer is prima ingesteld. Dat heb ik eigenhandig en welbewust gedaan. Niet te veel lichtinval in de tv, zodat mijn lief ongestoord kan kijken; en ik kan lezen. Dat er altijd nog uit een verborgen hoek een lichtbron de beeldbuis in wil schieten, is logisch. Niet alle ruis valt buiten te sluiten. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 172”