Veranderde persoonlijkheid – De weg naar acceptatie is lang

Als er al twijfel over bestond of de persoonlijkheid van iemand met niet-aangeboren hersenletsel is veranderd of niet, dan heeft onderzoek deze twijfel nu weggenomen. De weg naar acceptatie is moeizaam en lang. Als onderdeel van de Headway Cambridgeshire’s campagne ‘A New Me’ is onder 860 getroffenen onderzoek verricht naar de gevolgen voor hun karakter en de problemen die daarmee samenhangen. De conclusie is dat het merendeel van de getroffenen – ongeveer driekwart – zelf aangeeft een ander mens te zijn geworden. Continue reading “Veranderde persoonlijkheid – De weg naar acceptatie is lang”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 165

Tegen de avond is de keuken vervuld van het gegons van apparaten. En van mijn lief die heen en weer beweegt tussen stoel – even rust – koelkast en aanrecht. Ik zit erbij en probeer vooral mijn mond te houden. Het mocht zijn kookprogramma eens overhoop halen. Gezeten aan de tafel probeer ik vooral niet te letten op de vloeiende beweging die het voedsel maakt in de richting van de vloer. Niet voor niets grappen wij regelmatig ‘je kunt hier van de vloer eten’. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 165”

Herkenning en erkenning – regelrechte rouw – Hoogteverschillen van Julian Barnes

Op zoek naar herkenning en erkenning in een proces van regelrechte rouw – op zoek naar troost in letters – stuitte ik op Levels of Live, van Julian Barnes, in het Nederlands vertaald in Hoogteverschillen. Er ging enige tijd overheen voordat ik ontdekte dat – na het herseninfarct van mijn getroffen partner – mijn bijna dagelijkse huilsessies de eerste jaren – mijn verdriet – niets te maken hadden met vreemd, onvolwassen of zwak gedrag. Ik bevond mij in een staat van ontreddering. Continue reading “Herkenning en erkenning – regelrechte rouw – Hoogteverschillen van Julian Barnes”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 164

Omdat mijn heup heeft besloten er zo af en toe de brui aan te geven en mij is verzekerd dat op tijd rust en ontspanning helend werken besluit ik het wandelen te laten en mij per fiets te verplaatsen naar mijn rivier. Daar zit ik in de zon te lezen. Naast mij een even lezende vrouw. Ik heb haar gevraagd of zij het niet erg zou vinden als ik naast haar ging zitten.
– Het andere bankje zit zo laag, zeg ik nog ter verontschuldiging.
Zij vindt het niet vervelend en gaat door met haar hoofdstuk, terwijl ik geruisloos probeer een boek uit mijn tas te halen.
Fijn, die stilte. Fijn dat naast elkaar op een bankje zitten niet meteen betekent dat er geconverseerd moet worden. Binnenin mij juicht het. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 164”

Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen

Binnenkort wordt in onze beurt een AED geplaatst, zo’n kastje waarmee zogenaamde burgerhulpverleners levensreddende acties kunnen uitvoeren, wanneer iemand in mijn straat of wijk een hartstilstand krijgt. Na het bellen van 112 komen volgens de brief die ik van mijn gemeente ontving, twee groepen burgers uit de buurt in actie. Een groep rent direct naar het slachtoffer, de andere groep rent naar de reanimatieapparatuur om die vervolgens bij het slachtoffer te brengen. De hulpverleners kunnen in actie komen nog voordat de ziekenwagen is gearriveerd. Immers, iedere minuut telt. Continue reading “Een terugtredende overheid – de burger mag het zelf opknappen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 163

Net nu ik begin te denken dat het met het vliegende servies in ons huis begint mee te vallen, hoor ik hoe in de keuken iets tegen de grond klettert. Het geluid heeft veel weg van vallend glas. Bijvoorbeeld van het glazen theekopje dat hij met zo veel zorg voor mij heeft uitgekozen. Een verjaarscadeautje. Deze keer hoor ik alleen het eerste gekletter. Hoe het glas in duizend stukjes breekt, blijft uit. Ik graaf sterk in mijn geheugen of het lawaai is thuis te brengen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 163”