Normaal doen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg – Column

‘Doe normaal. Anders ga je maar weg.’ Zo luidt de boodschap die onze premier Rutte deze week in een paginagrote advertentie uitdroeg [januari 2017]. Geen idee tegen wie hij het had, want hij sprak alle inwoners van Nederland aan op hun verantwoordelijkheid om een beetje normaal te doen. Het is een vreemde boodschap die mij diep raakt, zo niet kwetst. Want wat is nou precies normaal? Is er wel een norm gesteld waaraan je kunt afmeten of je zelf normaal bent? Of je je normaal gedraagt? Als die norm er is, wie heeft die dan ingesteld? Als ik er niet aan kan voldoen, moet ik dan vertrekken? Waarheen? Continue reading “Normaal doen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg – Column”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 147

De oude wanhoop, het overweldigende gevoel van op mijzelf teruggeworpen te zijn. Had ik gedacht dat ik daaruit langzaam omhoog was gekropen, dat ik weer voort kon? Het jarenlang durende gevecht tegen de ambtelijke windmolens, tegen de macht van de werkgever, tegen de ontkenning, tegen de bureaucratische orde, tegen mijn verdriet om zijn verandering, tegen de vervreemding, tegen het onbegrip – ik dacht dat er eroverheen was. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 147”

Meer beweging is een kwestie van goed kauwen – mondverzorging

Sinds ik het vijftien minuten durende college over mondzorg van Erik Scherder heb gezien, ben in mij nog meer bewust geworden van wat iets zo doodgewoons als kauwen voor een mens kan doen. Ik kwam het college onlangs tegen bij de Universiteit van Nederland. Daar zijn meer colleges te vinden van deze hoogleraar neuropsychologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Scherder maakt zich sterk voor meer beweging. Beweging, in welke vorm dan ook, heeft een gunstige uitwerking op de hersenen. Aangezien kauwen ook bewegen is, kan het een mooie aanvulling zijn op het bewegingspatroon van bijvoorbeeld mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Continue reading “Meer beweging is een kwestie van goed kauwen – mondverzorging”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 146

De man kan bevlogen speechen. Zijn afscheidsspeech bevat weer de elementen die bij zijn aantreden acht jaar geleden een deel van het volk wist te enthousiasmeren. Voor mij hoeven ze niet. Ze vertellen over de man zelf en wat hij tot zijn prestaties rekent. Voor de geschiedenisboeken. De paar woorden die scheidend president plaatst over zijn vrouw, blijven wel aan mij haken. Zij is al 25 jaar niet alleen zijn echtgenoot, maar ook zijn beste vriendin, zo spreekt hij vanuit mijn wekkerradio.

Deze woorden brengen bij mij het besef binnen hoe groot de vriendschap altijd is geweest tussen mijn lief en mij. Herkenning knalt mijn hoofd binnen. Er komt een geruststellend gevoel over me. Een besef van diepe vriendschap – zo was het en zo is het nog. Ook al is het anders gelopen in dit leven met hem. Hij en ik zijn er bij tijd en wijle nog steeds. Zijn verwarde brein mag onze verwachtingen hebben aangedaan; mag dan alles omver hebben geschopt, het blijft wel zijn verwarde brein – een warboel in het hoofd van mijn vriend en lief.

Hij krijgt de speech later op de dag mee terwijl hij het tv-journaal in de herhaling bekijkt. Ik ben even bij hem gaan zitten, mijn voeten op de leuning van zijn stoel. Zijn aandacht is bij het nieuws. Ook hij beluistert de woorden van de scheidend president wanneer ze door de huiskamer zweven. Ook hem valt de regel over een beste vriendin en echtgenoot op. Er gaat een nauwelijks waarneembare beweging door zijn lichaam zodra de zin is uitgesproken.

Enkel een arm stijgt op vanuit zijn oksel. Een hand reikt. Dan voel ik hoe zijn vingers langs mijn voeten glijden en door mijn sokken heen op zoek gaan naar mijn tenen. Als hij ze heeft gevonden, trekt eraan. Als hij het niet was, is hij nu met mij. Zijn herinnering is dezelfde. Zijn besef is mijn besef. Dat wil hij mij even laten weten.
© jvs

Groot en klein verlies – gaat verdriet om verlies wennen

Hoe kun je gewend raken aan verlies? Is het wel mogelijk gewend te raken aan verlies? En als dat mogelijk is, hoe doe je dat dan? Die vragen blijven mij door het hoofd spelen omdat elke dag bij ons zijn verliesmomentjes kent. Continue reading “Groot en klein verlies – gaat verdriet om verlies wennen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 145

Er is weer eens iets in de koelkast terechtgekomen. Volkomen misplaatst koelt het mee met de kaas, de worst en de groenten. Het hoort er niet. Onbedoeld raakt er vaker iets verstrikt in de val van kou en gesloten deur. Eenmaal opgeborgen komt het tevoorschijn als het lampje aanfloept en het voorwerp in het schijnsel oplicht. Alle variaties komen voor, van sleutelbos tot mariakaakjes. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 145”