Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 130

In het wijkkrantje las ik over verkeersoverlast op de dijk. Bedoeld voor fietsers, zijn het crossmotorrijders die de kortste weg zoeken naar hun sportterrein; het talud van de verderop gelegen snelweg. In plaats van rechtsaf te slaan, pakken zij liever het fietspad mee. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 130”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 129

Het onderwerp is onbespreekbaar. Hij weert direct af in een korte, felle reactie. En ach, hij gooit er nog maar een opmerking achteraan. Ik ken zijn plek, ik ken mijn plek. Dus verdwijn ik maar weer in de coulissen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 129”

Waar mantelzorger en partner samenvallen – een paar apart

Waar eindigt de rol van de partner en begint de rol van de mantelzorger? Wat is de taak van een mantelzorgende partner eigenlijk? Waar leg je de grens en is er wel een grens? Kun je als partner wel eens ‘zo is het genoeg’ zeggen, ‘meer dan dit wil ik niet doen voor mijn getroffene’. Het zijn vragen die ik mijzelf voortdurend stel. Enerzijds ben je partner, anderzijds ben je mantelzorger. Hoe verhouden die twee zich tot elkaar? Voor mij is de grens ertussen een enorm grijs gebied. Continue reading “Waar mantelzorger en partner samenvallen – een paar apart”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 128

Hoewel de zomer niet echt wil vlotten, hebben hij en ik opnieuw de mazzel dat ons vakantietripje nabij Noordwolde vooral door zon wordt begeleid. Elke morgen ontbijt op het terras. De koeien lopen er voorbij. Je hoort hoe zij het gras krachtig vermalen tussen hun kiezen. Prachtig, dat over elkaar heen schuiven van het ivoor, terwijl op tafel voor ons de boterhammen wachten. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 128”

Vergeetachtigheid en falende hersenen beschouwd als teken van domheid – een omissie

Als partner van iemand die te maken heeft met onzichtbare – cognitieve – beperkingen door niet-aangeboren hersenletsel blijf ik volhouden dat mijn getroffene zich niet dom gedraagt. Natuurlijk raakt door het letsel sommige van zijn kennis wel eens verweven met andere kennis – bij meting is het IQ iets gekelderd (wat meer zegt over de tests dan over de geteste; maar daarover later meer). Natuurlijk is er vergeetachtigheid in het spel en wil uitleg over de werking van de OV-chipkaart niet beklijven. Natuurlijk willen de gesprekken met hem over wezenlijke onderwerpen niet meer vlotten door de trage informatieverwerking. Toch heeft dit met domheid niets te maken. Continue reading “Vergeetachtigheid en falende hersenen beschouwd als teken van domheid – een omissie”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 127

Er zit een beetje troosteloosheid in de keramiekbeelden die Lieven Demunter heeft neergezet op een van de locaties van de Open Stal in Oldeberkoop. Ze roepen het gevoel op dat ademhalen niet genoeg is voor een mens; dat het leven meer is dan een optelsom van geluksmomenten. Ze lijken soms mismaakt en leven met hun eigen gedachten, verwerken hun eigen zaken in stilte. Er is iets met ze. Gestolde emotie in ruw afgewerkte klei. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 127”