Chronische vermoeidheid – de accu blijft leeg

Vertellen over de beperkingen waar wij tegenaan lopen, is als lopen over een weg geplaveid met stoeptegels vol voorspelbare geluiden. Je hoeft maar even op een tegel te staan en er floept een standaard tekst uit. Het zijn van die bekende zinnen die je bijna kunt dromen. Wanneer ik vertel dat mijn door NAH getroffen vriend en echtgenoot chronisch moe is, krijg ik meestal terug: ‘Ik ben ook wel eens moe.’ Continue reading “Chronische vermoeidheid – de accu blijft leeg”

Advertenties

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 112

Hoe langer het aan de gang is, hoe meer het zich begint af te tekenen: de wederkerigheid. Het is terug. De momenten komen en gaan zoals de zon in de morgen een stand bereikt waarmee het licht zich over de grond kan verspreiden. In de avond neemt hij het weer met zich mee. Het zijn momenten – nooit gezette tijden – waarop hij ervan blijk geeft een klein stukje van voorheen in zich te dragen. En iedere keer opnieuw vervult het mij met blijdschap. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 112”

Uitleg over het onbegrijpelijke is hulp aan omgeving

Hoe kun je het onbegrijpelijke uitleggen? Hoe kun je moeilijke materie toegankelijk maken? Dat vroeg ik me af toen ik deze week een gesprek had met iemand die onzichtbare gevolgen ondervindt van ook nog eens onzichtbaar hersenletsel. Ze vertelde wat ze zelf merkte van het hoofd dat haar soms op het verkeerde been zet en haar op andere momenten in de steek laat. Tijdens dat gesprek ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk het is gehoord te worden als je twijfelt aan jezelf en als je je machteloos voelt omdat niemand je lijkt te begrijpen. Continue reading “Uitleg over het onbegrijpelijke is hulp aan omgeving”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 111

dagboekEen tijdje hebben hij en ik het nog geprobeerd, meedoen aan de gesprekken die eigenlijk allang niet meer over ons gingen. Carrière, bezit, reisjes en geld passeren de revue. Daar hebben hij en ik niets meer mee. Deze onderwerpen zijn wat beperkt als je er vanuit ons perspectief tegenaan kijkt. Ach, ze mogen er best over vertellen. Als ik de verhalen maar niet hoef te horen als ik ze niet wil horen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 111”

Zorg voor CVA-patiënten verbeterd : Nu nog zorg voor de mantelzorger

De zorg voor CVA-patiënten is de afgelopen jaren sterk verbeterd. Met name in de eerste fase na een beroerte zijn de kansen op betere resultaten vergroot. Daarmee kunnen de gevolgen van een CVA, zoals een verlamming, worden beperkt. Nieuwe behandelmethoden en voortschrijdend inzicht liggen hieraan ten grondslag. Het Leids Universitair Medisch Centrum LUMC), ziet mogelijkheden tot verbetering van de behandeling ook in de chronische fase, wanneer de getroffene uitgerevalideerd thuis komt. Continue reading “Zorg voor CVA-patiënten verbeterd : Nu nog zorg voor de mantelzorger”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 110

Met mijn armen vol boodschappen keerde ik mij naar de uitgang om de winkel uit te lopen. De toonbank stond vol met allerhande goederen te wachten op impulsaankoop. Te vol om de wending zonder problemen te maken. Je moest goed uit je doppen kijken. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 110”