NAH Verborgen Kopzorgen – Een blog in wording

www.nahverborgenkopzorgen.nl

Dit blog ben ik enkele maanden geleden begonnen. Wat onwennig zette ik de eerste stappen op weg naar het opzetten van een website die voor mijn doel geschikt was. Ik had geen idee van wat me te wachten stond, laat staan dat ik idee had van wat ik allemaal wilde schrijven. Voorop stond in ieder geval dat alles de wereld in moest van wat ik sinds 2008 met mijn door een herseninfarct getroffen vriend en echtgenoot heb meegemaakt gedurende de eerste jaren vanaf zijn herseninfarct. Wat wij in die periode hebben beleefd, is meteen de beste omschrijving van hoe het niet moet. Bijna alles liep stroef, liep helemaal niet, kwam te laat op gang, werd tegengewerkt of liep mis. Dit is geen overdrijving van de werkelijkheid. Het heeft mij heel veel energie, bloed, zweet en tranen gekost om uiteindelijk te komen waar we nu zijn: een aanvaardbaar leven waarin zijn niet-zichtbare beperkingen erbij horen en erbij mogen horen. Rekening houdend met zijn tempo en energieniveau, komen we een aardig eind. We zijn er samen tevreden mee.

Weerstand en onbegrip

Wat ik heb moeten overwinnen om zo ver te komen, is bijna niet te beschrijven. Het verdriet staat daarbij steeds weer voorop. Weerstand en tegenwerking zijn er veelvuldig geweest, tot en met sociale uitsluiting aan toe. Telkens ben ik het gevecht aangegaan als dat noodzakelijk was. Nog altijd zien we tegenwerking en strijd. De term onbegrip is daarbij nooit ver weg. Het blijft lastig uitleggen wat de beperkingen met mijn getroffene doen en welke impact ze hebben, op hem en op mij. Met dit blog heb ik het middel gevonden te kunnen vertellen wat nodig is. Ieder beetje wat kan helpen – voor mijzelf maar ook voor anderen –dat onbegrip beetje bij beetje af te pellen, is mooi meegenomen.

Er over schrijven

Al heel snel had ik in de gaten dat ik erover moest schrijven, vooral omdat een taboe lijkt te rusten op ziekte en rouw. Over hem mocht in gezelschap nog wel enigszins gesproken, over wat ik doormaakte mocht niets gezegd. Onzichtbare beperkingen zie je niet en wat je niet ziet, dat is er niet. Dus werd het en wordt dat aspect nogal eens ontkend. De gedachte was dat het voor mij wel mee zou vallen. Je ziet toch niets aan hem? ‘Waar heb je het over.’
Het heeft lang geduurd voordat ik een vorm kon vinden voor de verhalen die ik te vertellen heb. Het moest geen tekst worden uit rancune – ja, zelfs rancune is er geweest; met naam en toenaam zou ik alles noemen, zo dacht ik. Hoewel ik er soms niet helemaal aan ontkom. Het blijft tenslotte gaan over zijn en mijn leven en daar spelen sommigen een rol in. Dat heeft mij gevormd. Het moest ook geen tekst worden uit frustratie. Ik vroeg me af of een roman een optie was. Een aantal keer ben ik begonnen en opnieuw begonnen. Die vorm bracht mij niet dichter bij mijn doel. De tekst kwam te ver af van de werkelijkheid en begon te knellen.

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe

Schoorvoetend, toen de scherpste kanten ervan af waren, begon ik te schrijven aan de serie Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe. Deze verhalen zijn altijd gebaseerd op de belevenissen die mij bijblijven en die mij aan het denken zetten. Ze zijn meer bedoeld als literatuur dan als een verslag uit ons leven. Ze wekken herkenning op bij velen, heb ik gemerkt. En daar gaat het om. Gaandeweg het schrijven kreeg ik steeds meer plezier in die Onbestorven Weduwe. Maar blijkbaar was dat voor mij niet voldoende.

Miskraam

Begin dit jaar kreeg mijn dochter een miskraam. Dat was een nare periode waarin zij heel veel meemaakte. In een gesprek met haar, herkende ik veel van wat zij heeft ervaren. Verdriet dat je niet kunt delen; dat eindeloze taboe op narigheid en negatieve dingen in het leven. Ook bij haar kwam de frustratie boven over de slechte voorlichting vanuit de zorg en de gebrekkige ziekenzorg toen het moment daar was. Ze voelde zich alleen gelaten met haar zorgen en haar pijn. Haar verdriet en haar angst voor de toekomst werden evengoed weggewoven. Er bleek nauwelijks ruimte te zijn dat alles te delen. En de volkomen foute opmerkingen die als troost moeten dienen, kun je bijna uittekenen. Terwijl zo’n gebeurtenis deel gaat uitmaken van je leven moet je er over zwijgen.

Mijn kind kan de was doen

Mijn dochter was nog niet zo lang daarvoor begonnen met een blog, Mijn kind kan de was doen. Haar blog gaat vooral over de opvoedkundige aspecten in het leven. Zij is hbo-pedagoog en wil met haar blog opvoedkundige tips en tricks overbrengen. In het gesprek dat wij hadden, vertelde ze mij dat ze haar gevoelens rond de miskraam niet wilde verzwijgen. In haar blog nam zij zich voor daar de aandacht op vestigen. Ook zij voelde de urgentie te delen  wat haar is overkomen. In verschillende berichten heeft ze hierover verteld. Het zou niet alleen haarzelf helpen maar ook anderen. En ze kreeg gelijk. Veel positieve reacties vielen haar ten deel. Ze bleek bij lange na niet de enige te zijn die dit heeft meegemaakt.

Spreken over verlies

Op het moment dat mijn dochter en ik samen spraken over haar verlies en over de manier waarop zij daarmee om wilde gaan, wist ik ineens, dat een blog voor mij ongeveer hetzelfde zou kunnen uitpakken. Tijdens dat gesprek wist ik ineens hoe het verder moest en werd de vorm voor NAH Verborgen Kopzorgen duidelijk. Ik ben mij gaan verdiepen in blogs en heb niet lang daarna de stoute schoenen aangetrokken en ben begonnen. Geen moment spijt. De onderwerpen dienen zich in rap tempo aan. Zo snel dat ik het soms zelf niet kan bijbenen. Inmiddels staat er een hele lijst onderwerpen klaar. Hoogtepunt in deze korte periode van het bestaan van deze site is het artikel Vijftien misvattingen over mensen met niet-aangeboren hersenletsel, dat inmiddels vele malen is gedeeld op Facebook en meer dan tachtigduizend keer is gelezen. Niet slecht voor een beginner.

Reactie
Wil jij je verhaal delen? Mis je iets? Heb je commentaar?
Reageren kan via het onderstaande reactieformulier.

Advertenties

4 thoughts on “NAH Verborgen Kopzorgen – Een blog in wording

  1. Troost het je als ik je vertel dat jouw 15 misvattingen naar de leden van de Tweede Kamer is gegaan? 🙂 Ik ken je nu al zoveel jaren en heb zoveel bewondering voor de manier waarop jij de narigheid opgepakt hebt en hoe Hennie en jij ook de crises te boven zijn gekomen. Nog niet mee ophouden Jet…Je bent nog niet klaar. Het wordt nog een boek voor je er klaar mee bent.

    Like

    1. Dank je wel Erica. Dat bericht is gister opnieuw door iemand gedeeld. Het blijkt precies de kern te raken, waardoor veel mensen zich erin herkennen en erkenning vinden. Heb jij het bericht naar de Tweede Kamer gestuurd, Erica? Petje af voor jouw vindingrijkheid. Misschien een druppel op een gloeiende plaat maar alle druppels samen maken uiteindelijk een flinke rivier.

      Like

Wat is jouw verhaal?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s