Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 194

Het is meer dan een vage herinnering aan die paar dagen dat ik het hier en nu kon ontvluchten om mijzelf te hervinden om weer verder te kunnen met de niet meer te lijmen gebroken beloften van een leven. Terwijl hij thuis was – voorzien van leeftocht en een afgepaste hoeveelheid geld, een dochter die kwam lunchen en een telefoon binnen handbereik – reisde ik met bezwaard hart af naar Vlieland. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 194”

Advertenties

Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam

Het is de vraag of zelfredzaamheid, waarbij burgers meer dan voorheen zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven, wel een werkbaar ideaal is. Zelfredzaamheid betekent in de praktijk dat ouderen bijvoorbeeld langer zelfstandig moeten blijven wonen en zelf hun huishouden en hulp moeten organiseren. Het betekent dat mensen met onzichtbare beperkingen als gevolg van niet-aangeboren hersenletsel en hun partners soms zwaar overvraagd worden. Dat betekent dat mensen die hulp nodig hebben, eerst in hun eigen netwerk moeten kijken of er iemand is die kan helpen; kinderen, vrienden, buren worden erop aangesproken de handen uit de mouwen te steken voor kwetsbare medemensen, zonder te bezien of mensen er fysiek, psychisch of in termen van beschikbare tijd, dit ook daadwerkelijk kunnen opbrengen. Ook al is mantelzorg geen verplichting, gemeenten en zorginstellingen voeren de druk op familie in sommige gevallen hoog op. Continue reading “Zelfredzaamheid als norm maakt zwakkeren eenzaam”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 193

Als hij ziet hoe het lopen en staan mij dat ene moment te veel wordt, wil hij – mijn held – mij helpen. Hij hoort mijn zuchten en steunen aan terwijl ik de stofzuiger door de kamer laat zwaaien. Grofweg gezogen is ook gezogen, is mijn stelregel deze morgen. De verzameling ongerechtigheid op de vloer heeft zulke enorme proporties aangenomen dat er nu echt even iets moet gebeuren. Pijn of niet, de taak over meerdere momenten van de dag verdelen, helpt. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 193”

Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen

Veel te weinig realiseren we ons dat lang niet iedereen gemakkelijk mee kan komen in onze samenleving waarin hard werken en goed en veel presteren tot een norm is verheven. Dat velen die norm niet kunnen halen werd deze maand (november 2017) duidelijk uit het onderzoek dat het RIVM in opdracht van de Hersenstichting had gedaan. Uit de cijfers blijkt dat een op de vier Nederlanders te maken heeft met een hersenaandoening. Dat betekent 25 procent van de Nederlanders; totaal 3,8 miljoen mensen. Als we ons realiseren dat sommige hersenaandoeningen niet direct aan het licht komen, of dat sommige mensen met een hersenaandoening niet staan geregistreerd bij hun huisarts, kan het aantal Nederlanders met een hersenaandoening groter zijn dan de cijfers nu laten zien. Een op de vijf sterfgevallen is het gevolg van een hersenaandoening. Een beroerte is een van de belangrijkste oorzaken van sterfte. Continue reading “Meer aandacht voor cognitieve klachten na CVA – chronisch serieus nemen”

Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 192

Soms is het even nodig. Zo’n moment waarop het hele gebeuren van achter naar voren in een seconde een overval pleegt op je brein en het verlies ineens dat ene begrip is dat – alles samenvattend – overeind blijft; een staak in je borst.
In de serre van Dorpszicht in Callantsoog zitten hij en ik tegenover elkaar. Wij klinken ons glas op weer een jaar leven met elkaar. De aanvang van het 36ste heeft meer inhoud dan wijzelf lijken te beseffen. Continue reading “Uit het Dagboek van een Onbestorven Weduwe – 192”

Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog

Gastblog door Marlies Phielix

Hij is er weer. De droom. Ongeveer twee keer per maand het afgelopen jaar droom ik steeds dezelfde droom. De omgeving is soms anders maar de vorm is altijd het zelfde. We zijn verhuisd, ons gezin. Mijn partner en levensgezel heeft zomaar ineens een nieuw huis gekocht en we verhuizen daarheen met onze twee nog thuiswonende kinderen. Als we er eenmaal zijn, in ons nieuwe huis, is er van alles mis. Zo was het vannacht een heel klein huis: half huis, half tent. Er was een piepklein keukentje, zonder bergruimte. Eigenlijk geen keuken te noemen maar gewoon een losse kookpit. “Hoe kan ik hier nou koken voor een heel gezin?!” vraag ik hem. Volgens hem is dat helemaal geen probleem. Continue reading “Gek dat het zichtbare eerst aandacht krijgt – de invloed van het onzichtbare – Gastblog”